– Агар ба мо ҷинояткоронро муаррифӣ кунад танҳо Бунафшаи Борон.
– Ана аз пайи ҳамин кор шавед, муҳимаш, ки натиҷа шавад…
Ҳанӯз Наврӯз Умар имконияти аз ҷой бархестан наёфта буд, ки телефон занг зад. Шояд Воҳид Камол ҳанӯз сухани охирини худ нагуфта буд, ки бо дасти чапаш гӯшакро бардошту бо дасти росташ Наврӯз Умарро ишора намуд, ки боз даме сабр намояд ва худ гулу рушан кард.
– Рафиқ полковник ин ман, Ёсин Сафо, – шунид ӯ овози милитсионери донишҷӯро.
– Шуморо гӯш мекунам.
– Имрӯз ҳангоми аз донишгоҳ баромадан объектро дар рӯ ба рӯйи дарвозаи пеши корпуси асосӣ дидам. Бо азобе бист дақиқа пеш аз вай ҷудо шудам.
– Вай ягон чизро пайхас накард?
– Не, чунки ман аз иҳотаи донишҷӯён рост ба тарафи вай рафтам ва дигар ба ӯ имконияти бо дигарон алоқа намуданро надодам.
– Шояд ба ҷуз ӯ боз нафари дигар ҳам бошад, ки бо ҳамсабақҳоят суҳбат намояд?
– Не, вай худаш танҳо буд.
– Маслиҳатҳо чӣ шуд.
– Маслиҳатҳо ҳамон маслиҳатҳои пештара.
– Аз рӯйи дастур амал намоед, – гӯён Воҳид Камол гӯшакро ба ҷояш гузошт.
Чун телефон дар реҷаи баланд гузошта шуда буд ва сардори бахши кофтукови ҷиноятӣ ҳамаи натиҷаи гуфтушунидро фаҳмид - фаҳмиду хомӯш монд.
– Бубин як ҳамшираи шафқат то ба куҷо аз корҳои ҷустуҷӯӣ бохабар аст. Ба ҷуз оне, ки дишаб дафтарчаи донишҷӯии Ёсин Сафоро дидааст, боз имрӯз ба донишгоҳ ҳам рафтааст, сабаб?