– Гуфтам, ки ҳарчанд агар мо вайро дунболгирӣ намоем, аз корзор ё худ майдони набард берун нахоҳем шуд ва чунин майдонҳо дар миқёси собиқ давлатҳои муштаракулманофеъ хеле зиёданд.
– Аз он майдонҳо то ба ин ҷо омаданашро гӯед?
– Дигар пайроҳаи онро муайян кардан ғайриимкон аст, чунки он бо роҳи криминалӣ масофаи боқимондаро тай намудааст.
– Набошад ба таври расмӣ пурсиданамон лозим меояд.
– Албатта.
– Мо ҷавоби расмӣ хоҳем гирифт, ки таппончаи мазкур ҳангоми гузаронидани амалиётҳои ҳарбӣ дар минтақаи «Н»
гум шуд?
– Айнан чунин хоҳад шуд, ҳарчанд онро аз анбор ҳам бурда бошанд.
– Ба ростӣ ақли кас намегирад…
– Ҳақиқат талх аст, вале чунин аст. Дар воқеъ қариб фаромӯш намуда будам.
– Чиро?
– Ҳарчанд шумо моро ба маҷлису маҷлисбозӣ гунаҳкор намоед ҳам, вале мо шахсияти мақтули аз бинои нӯҳошёнаи кӯчаи Сулҳ афтидаро муайян намудем.
– Агар махфӣ набошад вайро чи ному насабест?
– Он кас Қобилов Некрӯз Хайрович, соли таваллудаш 1976, зода ва истиқоматкунандаи шаҳри Боткенти Ҷумҳурии Қирғизистон.
– Миллаташ қирғиз?
– Миллаташ тоҷик.
– Маълумотро аз Ҷумҳурии Қирғизистон гирифтед?
– Не, аз ШКД, ноҳияи Сино.
– Что то не верится.
– Андеша доред, ки ман шӯхӣ мекунам.
– Не, шояд бандаро дурустар ба рафти корҳои ҷустуҷӯӣ шинос намоед?
– 18 декабри соли гузашта аз назди тарабхонаи «Моҷаро»
Қобилов барои майдаавбошиаш ба милисаи ноҳияи Сино оварда шудааст ва суд ӯро ба муддати понздаҳ шабонарӯз ба ҳабс гирифтааст.