Онро, ки газад саги хатарнок,
Чун марҳам ҳаст, несташ бок
В-онро, ки даҳони одамӣ хаст,
Натвон ба ҳазор марҳамаш баст!
Чун ӯ варақе чунин фурӯ хонд,
Навфал ба ҷавоби ӯ фурӯ монд.
З-он чиразабони раҳматангез
Бахшоиш карду гуфт: бархез,
Ман гарчи саромади сипоҳам,
Духтар ба дили хуш аз ту хоҳам.
Чун менадиҳӣ, дили ту донад,
Аз ту ба ситам кӣ меситонад?
Ҳар зан, ки ба дасти зӯр хоҳанд,
1
Нон хушку асида шӯр хоҳанд.
Ман, к-омадам аз пайи дуоҳо,
Мустағниам аз чунин ҷафоҳо.
Онон, ки надими хос буданд,
Бо пир дар ин халос буданд,
К-он шефтахотири ҳаваснок
Дорад манише азим нопок.
Ҳар зан, ки ба чанги ӯ дарафтад,
Бадхӯ шавад ӯ, на дархур афтад.
Шӯридадиле чунин ҳавоӣ
Тан дарнадиҳад ба кадхудоӣ.
Бар ҳар чи диҳӣ-ш, агар наҷот аст,
Собит набувад, ки бесубот аст.
Мо дӣ зи барои ӯ ба новард,
Ӯ рӯй ба фатҳи душман овард.
Мо аз пайи ӯ нишонаи тир,
Ӯ дар рухи мо кашида такбир.
Ин нест нишони ҳушмандон,
Ӯ хоҳ ба гиря, хоҳ хандон.
Ин васлат агар фароҳам афтад,
Ҳам қуръаи фол бар ғам афтад.
Некӯ набувад зи рӯи ҳолат
Ӯ бо халалу ту бо хиҷолат.
Он беҳ, ки чу ному нанг дорем,
З-ин кори намуна чанг дорем!
Хоҳишгар аз ин ҳадис бигзашт,
Бо лашкари хеш бозпас гашт.
Маҷнуни шикастадил дар он кор
Дилхаста шуд аз газанди он хор,

Як навъ ҳалво.