В-агар шеър хоҳӣ, ки гӯям, бигӯям,
Ҳам аз гуфтаи худ, ҳам аз бостонӣ

В-агар нарду шатранҷ хоҳӣ, бибозам
Ҳарифона сеҳри ҳалол аз равонӣ

Ва гар ҳазл хоҳӣ, сабукрӯҳ бошам,
Набошад зи ман бар ту бими гаронӣ.

Зи мутриб ғазал орзӯ-дар нахоҳам,
Нагӯям фалонӣ ва ё боҳмонӣ,

Яке кам хӯрам, хуш равам сӯи хона,
Ғуломе бувад мар-маро ройгонӣ,

На чашмам чарогаҳ кунад рӯи соқӣ,
На гӯшам бидуздад ҳадиси ниҳонӣ,

Муарбад набошам, ки некӯ набошад,
Ки майро бувад бар хирад қаҳрамонӣ!

ДАР ХИТОБИ АФРОДИ МУНТАШИРИ ШЕЪРИ Ӯ
ФӢ ШИКОЯТИ ҲИЛАВУ ҶАФОИ АМСОЛА ГӮЯД.

Эй бародар, бишнавӣ рамзе зи шеъру шоирӣ,
То зи мо муште гадо касро ба мардум нашмарӣ.

Дон, ки аз канноси нокас дар мамолик чора нест,
Ҳошалиллаҳ, то надонӣ ин суханро сарсарӣ.

З-он ки гар ҳоҷат фитад, то фазлаеро кам кунӣ,
Ноқиле бояд, ту натвонӣ, ки худ берун барӣ.

Кори Холид ҷуз ба Ҷаъфар кай шавад ҳаргиз тамом,
З-он яке ҷуллоҳагӣ донад, яке барзигарӣ.

Боз агар шоир набошад, ҳеҷ нуқсон уфтад
Дар низоми олам, аз рӯи хирад чун бингарӣ?

Муарбад – арбадакун, пархошгар.
Амсола – ҷамъи мисл; масал.
Ҳошалиллаҳ – пок аст Худо.
Холид – марде ниҳоят карим.
Ҷаъфар – марде рамзи барзгарӣ.
Ҷуллоҳа – обдеҳ; соқӣ.