Он, ки пеши килку нутқаш – он ду сеҳр, он гаҳ ҳалол,
Сад чу ман ҳастанд чун гӯсола пеши Сомирӣ;

Обу оташро агар дар маҷлисаш ҳозир кунанд,
Аз миёни ҳарду бардорад шукӯҳаш доварӣ;

Гӯ, Ҳамидуддин, ки гар вақте бихоҳӣ, дар ду лафз
Мутлақан ҳарч-он ҳамид аст, аз сифоташ бишмарӣ,

Дар замони ӯ ҳунар, на-шгифт, агар қимат гирифт,
Гавҳар аст, оре, ҳунар, ӯ – подшоҳи гавҳарӣ!

Хоҷаи миллат Сафиуддин Умар дар садри шарҳ,
Он, ки набвад девро бо сояи ӯ қодирӣ;

Муфтии Машриқ, имоми Мағриб, он, к-аз рутбаташ
Арш зебад минбараш, гӯ, то-ш кардӣ минбарӣ;

Ҳукми дин ҳар соат аз фатвои ӯ фарбеҳтар аст,
Дидаӣ фарбеҳкуне аз килки ӯ аз лоғарӣ?

З-эҳтисоби тақвии ӯ кард он, к-андар кусуф
Офтоб андар ҳиҷоби Маҳ шуд аз он бечодарӣ;

Аз рухаш ҳар рӯз фоли Муштарӣ гирад ҷаҳон,
Кист он, к-ӯ нест фоли Муштариро муштарӣ!

Зулфиқори нутқи Тоҷуддин шариатро ба даст –
Он ба маънӣ тавъамон бо Зулфиқори ҳайдарӣ;

Булбули бӯстони дин, к-аз ваҷди маҷлисҳои ӯ
Субҳро чун гул табиат гашт пероҳандарӣ;

Тавба кардандӣ, агар дарёфтандӣ маҷлисаш
Ҳам Маҳ аз наммомиву ҳам Зуҳра аз хунёгарӣ;

Ман намедонам, ки он ҷинси суханро ном чист,
Не нубувват метавонам гуфтанаш, не соҳирӣ;

Сеҳр чун гӯям, ки тартибаш баёни муъҷиз аст,
Муъҷизоташ метавон гуфтан, вале дар шоирӣ;

Наммомӣ – ғаммозӣ, пурғамзагӣ.