Гӯиё, то осмонро расми даврон омадаст,
Додаандӣ фитнаро қутбӣ, балоро меҳварӣ.

Гар бигардонад ба паҳлӯ ҳафт кишвар мар-туро,
Як тан аз мардум нагӯяд, к-аз кадомин кишварӣ?!

Баъди мо, к-андар лагадкӯбӣ ҳаводис чанд бор
Бахти шӯрам ханҷарӣ кардасту давраш ханҷарӣ,

Хайр-хайрам кард соҳибтуҳмат андар ҳаҷви Балх,
То ҳаме гӯянд: кофарнеъмат омад Анварӣ!

Қуббаи исломро ҳаҷв, эй мусулмонон, кӣ гуфт,
Ҳошиаллаҳ, биллаҳ, ар гӯяд, ҷуҳуди хайбарӣ!

Осмон, ар тифл будӣ Балх, кардӣ доягӣ-ш,
Каъба донад кард маъмури ҷаҳонро модарӣ.

Ифтихори хонадони Мустафо дар Балху ман
Карда ҳам салмонӣ андар хидматаш, ҳам бӯзарӣ?

Маҷдидин Бӯтолиб, он олам, ки як раҳ шуд дар ӯ
Ақли кул, он карда аз беруни олам Азҳарӣ;

Он низоми давлату дин, к-интизоми адли ӯ
Дар дили ағсон кунад боди саборо раҳбарӣ;

Он, ки нобинои модарзод агар ҳозир шавад,
Дар ҷабини оламорояш бубинад меҳтарӣ;

Дар паноҳи сиддаи ҷоҳи раъиятпарвараш
Бар уқоби осмон фармон диҳад кабки дарӣ;

Ҳам нубувват дар насаб, ҳам подшоҳӣ дар ҳасаб,
Ку Сулаймон, то дар ангушташ кунад ангуштарӣ;

Маснади қозиқузоти Шарқу Ғарб афрошта
Он, ки ҳаст аз маснадаш аббосиёнро бартарӣ;

Ҳошиаллаҳ – паноҳ ба Худо; Хайбар – мавзеъ дар наздикии Мадина, ки шаҳри яҳудон буд.
Салмон – Салмони Форс, саҳҳобаи содиқи Муҳаммад-пайғамбар.
Бӯзар – Абӯзар, саҳҳобаи Муҳаммад-пайғамбар, ки ба ӯ бевафоӣ кард.
Ағсон – шохаҳои дарахтон.
Сидда – бузургӣ, сардорӣ.
Ҳасаб – қадр, андоза; шараф, бузургӣ.