На моҳи давлатам аз чарх медиҳад нурам,
На шоҳи шодиам аз бод медиҳад борам.

На пои он ки зи дасти замона бигрезам,
На дасти он ки дар ин ранҷ пой бифшорам.

На пушти он ки зи иқбол рӯй бартобам,
На рӯи он ки дигар пушт бар ҷаҳон орам.

На ҳирфате ки бад-он неъмате ба даст орам,
На ғамхӯре, ки хӯрад пеши тахт тиморам.

Гаҳе бибохтаи ин сипеҳри манҳусам,
Гаҳе гудохтаи ин ҷаҳони ғаддорам.

Гаҳе ба кунҷе-андар бимонда чун мӯрам,
Гаҳе ба ғоре-андар хазида чун морам.

Гаҳе чу бод ба ҳар ҷойгоҳ пӯёнам,
Гаҳе чу хок ба ҳар боргоҳ-дар хорам,

Гаҳе зи оби ду дида мудом дар баҳрам,
Гаҳе зи оташи сина мудом дар норам.

Гаҳе ба уҷрати хона гарав бувад кафшам,
Гаҳе ба нони шабона ба раҳн дасторам.

Гаҳе ниҳанд гаронҷону жожхо номам,
Гаҳе диҳанд лақаб аҳмақу сабукборам.

Ба ҳадду васф наояд, ки ман зи ғам чунам
Ба ваҳми халқ нагунҷад, ки ман чи сон зорам.

Худой донад, з-ин гуна зиндагӣ, ки марост,
Ба ҷону дидаю дил маргро харидорам!

Аз он чи гуфтам, агар ҳеҷ бешу кам гуфтам,
Зи дини Эзиду шаръи Расул безорам!

ДАР МАДҲИ ТОҶУДДИН АБУЛМАОЛӢ МУҲАММАД
АЛ-МУСТАВФӢ ГӮЯД ВА АРАҚИ НАСТАРАН ХОҲАД

Аё ба олами аҳд аз ту навбаҳори вафо,
Чаро чунин зи насими субот бехабарам?

Бахосса, чун ту шиносӣ, ки рангу бӯй надод
Хирад ба боғи сухан бе шукуфаи ҳунарам.