Ҷон нахоҳам бурд имрӯз аз ту ман,
Васлро чун ваъда фардо кардаӣ.

Нози дигар мекунӣ ҳар соате,
Шод бош, аҳсант, зебо кардаӣ!

Рӯи хубатро басе пуштӣ зи мӯст,
Ин далериҳо аз он ҷо кардаӣ!

Анварӣ чун дар сари кори ту шуд,
Бар сари халқаш чи расво кардаӣ!

---

Мискин дилам ба доғи ҷафо реш кардаӣ,
Ҷавр аз ҳама ҷаҳон ту ба ман беш кардаӣ.

Дил реш шуд, ҳанӯз ҷафо мекунӣ бар ӯ,
Эй пурнамак, дилам ҳама пурреш кардаӣ.

Гуфтӣ, ки аз фироқ чи ранҷат ҳамерасад,
Оре, қиёси мо зи дили хеш кардаӣ!

---

Бар маҳ аз анбар узор овардаӣ,
Бар паранд аз мушк мор овардаӣ.

Бар ҳарир аз қир нақш афкандаӣ,
Бар гул аз сунбул нигор овардаӣ.

Ҳар чи хубонро ба кор ояд зи ҳусн,
Дар хати мушкин ба кор овардаӣ.

Беш рух манмой, к-андар кори тан
Рӯҳро чун зеру зор овардаӣ.

Дӯш мекардӣ ҳисоби ошиқон,
Анвариро дар шумор овардаӣ?

---

То ки дастам зери санг овардаӣ,
Ростиро, рӯзи ман шаб кардаӣ!

Аз ғами ишқи ту дил хун мехурад,
Вои он мискин, ки бо ӯ хурдаӣ!

Узор – чеҳра, рӯй.
Паранд – матои нафис, ҳарир.