Офоқро фурӯғ зи ҷоҳу ҷамоли ӯст,
Ҷоҳу ҷалоли ӯст магар Моҳу Офтоб.

Шоҳо, ниҳанд, ар ту иҷозат диҳӣ, ба фахр
Бар хоки боргоҳи ту сар Моҳу Офтоб…

Ту моҳу офтобиву аз ин сабаб шуданд
Маҳзи сахову айни ҳунар Моҳу Офтоб.

Бо шӯри савлати ту ҳабо селу соиқа,
Бе нури талъати ту ҳадар Моҳу Офтоб.

Дар роҳи тоати ту ба иқтор Шарқу Ғарб
Доранд шуғлу пеша сафар Моҳу Офтоб.

Бе азму бе лиқои ту дар суръату зиё
Нанҳода гому нозада пар Моҳу Офтоб.

Андар зилоли мавкибимаймуни азми ту
Доранд шуғлу пеша сафар Моҳу Офтоб.

Бар қамъи душманони ту ҳар лаҳза мекашанд
Лашкар ба ҷойгоҳи дигар Моҳу Офтоб.

Аз кунҷи саъд ҳар шабу ҳар рӯз пеши ту
Оранд туҳфа фатҳу зафар Моҳу Офтоб.

Бодо нагун ливои бақои адӯи ту
Чун он ки дар миёни шамар Моҳу Офтоб.

Осори истинои ту бар хурду бар бузург
В-эъломи интифои ту бар Моҳу Офтоб.

Аз рӯйу ройи ту ба шабу рӯз дар сипеҳр
Дида зиёву ёфта фар Моҳу Офтоб.

Иқтор – дарвеш шудан; танг гардондан.
Андар зилоли мавкиби маймун – дар паноҳи рикоби зебанда
Қамъ – қаҳр, хорӣ.
Шамар – ҳавз, обгир, кӯлча.
Истино – такя.
Интифо – хомӯш кардани чароғ ё оташ; дур шудан.