Бо он, ки кас ба шодии ман нест дар ғамат,
З-ин як матоъам ин ҳама дархур намешавад.

Гуфтам, ки корам аз ғами ишқат ба ҷон расид,
Гуфтӣ: маро ҳадиси ту бовар намешавад!

Ҷоно, аз ин ҳадис туро худ фароғатест,
Гар боварат ҳамешаваду гар намешавад.

Гӯӣ, чу зар шавад ҳама корат, чу зар бувад,
Корат чу безарист, ки чун зар намешавад.

Миннат Худойро, ки зи иқболи Маҷдидин
Гӯям аз ин сухан, ба арақ тар намешавад.

Дар ҳеҷ маҷлисе набувад, то чу Анварӣ
Як шоиру дуву се тавонгар намешавад.

Чандон ки аз замон-т барояд, бигир нақд,
Дар Ховарон наям, ки муяссар намешавад!

---

Чун нестӣ ончунон, ки мебояд,
Тан дардодам, чунон ки мебояд.

Гуфтӣ, ки аз ин батар кунам, хоҳӣ?
Алҳақ, на, ки ҳеҷ дарнамебояд!

Бо ин ҳама ғам, ки аз ту мебинам,
Гар хоб дигар набиниям, шояд.

Бо фитнаи рӯзгори ту ид аст,
Ҳар фитна, ки рӯзгор мезояд.

Гуфтам, ки дилам ба бӯса хурсанд аст,
Гуфтӣ: надиҳам вагарчи мебояд!

З-ин турфатарат ҳикояте дорам,
Дил бин, ки ҳаме чи бод паймояд!

Бӯсе набидиду ҳар замон гӯяд,
Бошад, ки каноре андарафзояд.

Дасте барнеҳ, ки Анварӣ, эй дил,
Аз дасти ту пушти даст мехояд!