ЗУҲУРОТИ ИЛҲОМ
Чунон ки дар боло гуфтем, хабари сарнагун шудани аҷинаҳо дар сар то сари ин сарзамин барқвор паҳн шуд. Сиёҳаку Заррина, ки то ин муддат гӯш ба қимор мегаштанд, зуд бору бунаи худро баста, ба булдогҳо савор шуданд ва роҳи Чорсӯро пеш гирифтанд.
Онҳо раҳораҳ медиданд, ки дар тамоми деҳаҳо мардум иду хурсандӣ мекунад ва аз муъҷизаҳои Моҳираи оқила ҳарф мезанад. Деҳқонони қишлоқи Заранг дар ҳаққи Моҳира дуои нек мекарданд.
Дар шаҳри Чорсӯ атрофи қасрро анбуҳи халқ печонида буд. Ҳама чашм аз дарвоза наканда, баромадани Моҳираро интизор мешуданд. Сиёҳаку Заррина низ ба қафои издиҳом омада, аз булдогҳо фуруд омаданд. Онҳо бесаброна мехостанд, ки наҷотдиҳандагони худро бинанд ва зудтар арзи миннатдорӣ кунанд.
Дере нагузашта аз дарвоза Моҳираи соҳибҷамол намоён шуд. Вай дар бар куртаи ғиҷими қирмизӣ, дар сар рӯймоли ҳарири гулобӣ, дар по туфлии ялаққосии зардчатоб пӯшида буд. Ҳозирон ӯро бо қарсакзаниҳою уррагӯйиҳо пешвоз гирифтанд. Аз сари ӯ жола барин барги гул мерехт, зери қадамаш пояндози пат мекушоданд.