маданию сиёсӣ ва экологӣ. Ин нишонҳо ба якдигар зич алоқаманд буда, якдигарро пурра месозанд ва ё дар ҳолати нокифоя будан яке ба дигаре метавонад таъсири манфӣ расонад. Бинобар ин, имконоти ҳар як фардро бояд аз рӯи меҳнати самараноки он баҳо дод, чунки инсон танҳо дар асоси меҳнати касбии самаранок метавонад имконоти худро ҳаматарафа истифода намояд. Аз ин нуқтаи назар, шуғли пайвастаи аҳолӣ ҷараёни истифодаи имконот ва инкишофи башарӣ буда, таъмини он, яке аз вазифаҳои асосии роҳбари хештаншинос ба ҳисоб меравад.

Дар аксари мамолики дунё одамон корхонаҳои шахсии худро ташкил карда, вобаста ба хоҳишу ҳунар худ кору фаъолиятҳои гуногун менамоянд, аммо барои мо нуқтаи дигар муҳим аст, ки шуғл ҳамчун фаъолияти кории ҳар як фард бояд сурат гирад.

Вобаста аз ин рушди босуботи инкишофи башарӣ низ таъмин мегардад, ки онро метавон чунин шарҳ дод:

1. Шуғли меҳнатии одамон имкон медиҳад, ки онҳо даромад ба даст оварда, зиндагонии хуби худро таъмин созанд. Инчунин, онҳо имкон пайдо мекунанд, ки талаботҳои маънавии худ маълумотнокӣ, донишӯзӣ, саломатӣ ва дигар нишонҳои сифатии зиндагии худро муҳайё намоянд.

2. Фаъолияти меҳнатии ҳар як фард имкон медиҳад, ки вай қобилияти ҷисмонию зеҳнии худро ба мақсади таъминоти моддӣ ва маънавӣ равона сохта, донишу фаҳмиши худро барои шароити мусоиди зиндагонии хеш ва фарзандонаш фароҳам орад.

3. Системаи бозори самараноки меҳнатии ҳар як давлат на ташкили дурусти меҳнат дар менеҷмент имкон пайдо менамояд, ки одамони қобилияти меҳнатӣ дошта, даромаде ба даст оварда барои ояндаи дигар аҳолии қобилияти меҳнатӣ надошта ва аҳли оила, кӯдакон ва насли наврас шароит муҳайё созанд. Бо воситаи андозсупории ва системаи дурусти иҷтимоӣ кормандон метавонанд ба дармондагону нафақахӯрон ва наврасон кӯмаку дастгирӣ карда, барои пиронсолии хеш низ замина гузоранд.

4. Ташкили системаи самараноки фаъолият дар менеҷмент дар навбати худ боз имкон медиҳад, ки маҷмӯи маҳсулоти ҷамъиятӣ зиёд гардида, сатҳи