Чу Рустам ба наздики меҳтар расид,
Замин бӯс кард, офарин густарид,

Зи бори намак бурд пешаш басе,
Ҳаме офарин хонд бар ҳар касе.

Бад-ӯ гуфт меҳтар, ки «Ҷовид бош,
Чу тобанда моҳу чу хуршед бош!

Пазируфтаму низ дорам сипос,
Аё некдил пури яздоншинос!»

Даромад ба бозор марди ҷавон,
Биовард бо хештан корвон,

Зи ҳар сӯ бар ӯ гирд шуд анҷуман,
Чи аз хурдкӯдак, чи аз марду зан,

Яке дод ҷома, яке зарру сим
Хариданду бурданд бе тарсу бим.

Чу шаб тира шуд, Рустами тезчанг
Баророст бо номдорон ба ҷанг,

Суи меҳтари бора овард рӯй,
Паси ӯ далерони пархошҷӯй.

1
Чу огоҳ шуд кӯтволи ҳисор,
Баровехт бо Рустами номдор.

Таҳамтан яке гурз зад бар сараш,
Ба зери замин шуд, ту гуфтӣ, бараш.

Ҳама мардуми диж хабар ёфтанд,
Суи разми бадхоҳ биштофтанд.

Шаби тираву теғ рахшон шуда,
Замин ҳамчу лаъли Бадахшон шуда.

Зи бас дору гиру зи бас мавҷи хун
Ту гуфтӣ, шафақ з-осмон шуд нагун.

Таҳамтан ба теғу ба гурзу каманд
Сарони далерон саросар биканд.

Чу хуршед аз парда боло гирифт,
Ҷаҳон аз саро то Сурайё гирифт,

Кӯтволи ҳисор – посбони қалъа.