• Алло, ин ман-Неъмат. Неъмати муштоқи Шумо. Беруни шаҳр рафта будему… Доири ишқи…
  – …Ишқи сегона-а? Уфф!…
• чанде хомӯш буд овози занона.
• Баъдтар фаҳмидам, ки ҳатто парранда се бол дошта бошад, парида наметавонад. Барои парвози парранда ду бол кифоя будааст…
  Сипас овоз афзуда буд:
  – Аз ҳавасбозӣ ба зиндагӣ гузаштаам кайҳо. Ба ҳамаи дӯстон низ маслиҳат медиҳам ҳаминро. Домани як нафарро доштан лозим будааст, то расида бошӣ ба хушбахтӣ…
  Хушбахтии оилавиро ду кас сохта метавонистааст, на се касу ишқҳои сегона…
  Неъмат бовар намекард ба чунин ақидаронии бону, ки номи Дурдонаро дошт ва сураташ дар дасташ буд.
  Баъд яқин аз он сӯ гӯшаки телефон гузошта шуд, ки гуд-гуди канда-кандаи батакрор меомад.
  Неъмат дигар илоҷ надошт ғайри он, ки гӯшаки телефонро монаду беилоҷ нишаста бошад. Гӯё ҳеҷ чизро намефаҳмид, ё фаҳмида наметавонист, ки ҳама тағир хӯрдаанд яку якбора баъди аз сари ҷарӣ бо мошин паридани худи вай. Ҳатто бонувони шиносаш ҳам рӯ ба тағирот овардаанд гӯиё кайҳо.
  Неъмат, ки суратҳои бонувонро рӯи албом партофта буд, ба умқи андешаҳои пурпеч фурӯ рафта буд бештар.

---

Афсона ҳанӯз менишаст дар хонааш ғарқи андеша.
Баъд ҳамин хел андешаманд поён мерафт аз зинаҳо.
Сипас дар кӯчаҳо қадам мезад хайёлмандона.
Қадам мезад печидаи андешаҳои ботинии худаш.
Дар кадом ҷойи шаҳр, байни биноҳо гӯё намоён шуд биное, ки мактаби ибтидоии духтарона буд. Аммо холӣ метофт саҳни мактаб. Шояд рӯзи фароғатӣ ва истироҳат буд барои толибони мактаб...
Баъд роҳашро идома дод Афсона. Миёни биноҳои зиёд мерафту мерафт.
Ниҳоят миёни биноҳои зиёд намоён шуд биное, ки… Ва дар он мезист… Бале дар он мезист Неъмат. Неъмат буд ҳоло дар муаллақайвонаш.
Аз дидани Неъмат такон хӯрд Афсона. Балки ҳатто истод. Баъд тоб хӯрд. Вай аз ин бино бошитоб дур мерафт. Магар Неъмат варо дида буд?…
Чанд кӯчаро гузашт. Неъмат аз думбол набуд.
Афсона боз баргашта буд ба он биное, ки мезист худаш.
Дари хонаашро кушода, ворид шуд ба он ҷо.
Бехабар буд, ки ғарқи андешаҳои печида дарро аз думболаш боз нопӯшидаву нимроғ мондааст.

---

Марди ҳамсоя аз хонааш баромада буд: куҷое рафтан мехост, ки дар даст дошт кадом чизе. Дари Афсонаро нимроғ бидид. Як суст гардид. Вале аз он гузашта рафт.
Афсона ҳанӯз менишаст дар хонааш ғарқи андешаҳо, балки дар гирдоби андешаҳо печида буд.
Марди ҳамсоя, ки чанд поғундаи зинапояро поён рафта буд, бештар суст шуд, истод. Якрӯя гашта, ба дари кушодаи Афсона боз назар бурд.
Ниҳоят оҳиста ҷониби дари нимроғ баргашт вай.
Афсона назди тиреза меистод, ҳамоно ба куҷои берун назар меандохт. Балки ба қаъри кадом андешаҳояш менигарист гӯё вай.
– Медонам, ки шумо хафа шудед аз мо-мардҳо,

• ниҳоят гуфт марди ҳамсоя бо овози хайёлманди паст. Ва чанде баъд афзуд-Ман намехостам чунин шавад. Аммо вай—Неъмат… аз ҳад гузаронд вай, рӯҳи очама чунон ношод кард, ки… Ман ҳам сари қаҳр… Вай рафт…
  – Бояд ҳамин тавр мешуд… Бояд вай мерафт…
• сухани Афсона омад ҳамчунин оҳиста, ҳарчанд сӯи мардаки ҳамсоя тоб нахӯрда буд ва рӯ ба тиреза буд.
• Оқибати ин кор бояд ҳамин тавр мешуд,
• Афсона якбора гиря кард.