Зимнан, бо ҳамон подстрочнике, ки гуфтем, як Шимон Липкин шоири халқии қалмиқ, шоири халқии ёқут, шоири халқии қирғиз, шоири халқии Доғистон ва шоири халқии Тоҷикистон… шуда буд).
Хулоса, имрӯзҳо истилои ҷуҳудҳои ифротӣ ҳазор мартаба бадтар ва даҳшатноктару васеътар аз истилои муғул мебошад. Воқеан, ин истило ҳамаи қитъаҳои кураи заминро фаро гирифтааст ва ягона деворе, ки ҳанӯз аз он гузашта натавониста истодаанд, Девори Азими Хитой аст. Ва шумораи ҷуҳудҳо аз шумораи хитоиҳо камтар нест. Онҳо бо сад забон гап зананд ҳам, якдигарро нағз мефаҳманд ва аз бӯяшон мешиносанд. Ман намедонам, ки саг аз кадом масофа бӯйро ҳис мекунад, вале хуб медонам, ки бинии каҷалаи ҷуҳуд аз ҳазорон километр бӯи ҷуҳудро эҳсос мекунад.
Ҷуҳудҳо ду навъ мешаванд – ошкоро ва пинҳонӣ.
Феълан президентҳо, аъзои сенату конгрессу парламентҳои аксари давлатҳои аврупоӣ ва Америка ҷуҳудҳои пинҳонианд, ҳатто сарвазири Ҳиндустон. Инҳо Америкаро комилан ба як давлати сионистӣ табдил дода, ҳама навъи адабиёту санъату ахлоқу завқро ба хорӣ кашидаанд. Дар телевизион каналҳои ҳамҷинсбозӣ, лутигарӣ, зинокорӣ (ҳатто бо сагон) ва бозори ҷалабфурӯшӣ доранд (Ҳамаи партияҳои натсистӣ, шовинистӣ, террористӣ, фашистӣ то ба скинхедҳои Россия, ки тоҷиккушӣ мекунанд, созмонҳои ифротии ҳаминҳоянд ва тамоми ҷосусҳо, хабаркашҳо, маълумотчиҳои ҷаҳон асосан аз ҳаминҳо иборатанд. Мо
70 сол бо русҳо дар ба дару девор ба девор зиста, шовинистиашонро надидем, вале инҳо «русский шовинизм» гуфта, истилоҳи махсус эҷод кардаанд).
«Худо, - мегӯяд Саддом Ҳусейн, - бояд ҷуҳуду пашшаро намеофарид», ки ҳақ асту рост. (Ва марказҳои ҷуҳудҳои истилогар Америкаю Россия мебошанд)…
Ва албатта ба ҷойи ашӯлаҳои ӯзбакӣ таронаҳои эронӣ шунидан беҳтар, вале ин эрониҳо бисёр китобҳои фач нашру пахш мекунанд, шеъри реалистии моро ба сӯи ҳазёнҳои мазҳабӣ кашола карда истодаанд. На танҳо завқи шеър, қадри шеър намондааст. Маҳз бар асари Эрону эрониҳост, ки имрӯзҳо забони тоҷикӣ арабизатсияи схоластикии примитив шуда истодааст…
Қаблан эталони адабиёту фарҳангу илми республика илми рус ва қиблаи сиёсиаш Кремл буд. Акнун… ба асли хеш бармегардем, гӯён якбора ба масофаи Душанбею Маскав аз сивилизатсия ақиб монда, рост ба исломи ибтидоии ақлу шууркуш, илму санъату завқу истеъдодкуш баргаштаем, ки ғайр аз гиряю мотаму худоихурӣ чизеро қабул надорад. Ва ғайр аз марсияю равзахонӣ шеъру мусиқиро ҳам. Гӯё «нахуст офарандае, ки дар шеър хештанро бисутуда ва дар он бар дигаре муфохират кард, Иблис буд алайҳилаъна, ки муҳаззаб (дурӯғ) мегуфт» (Шамс Қайси Розӣ. «Ал-мӯъҷам»).
Дарвоқеъ, агар аввалин гӯяндаи шеъру аввалин шоир Шайтон бошад, зинда бод Шайтон!
Иблис, эй худои бадиҳо, ту шоирӣ, Шоир туӣ, ки ин ҳама шӯр офаридаӣ, Ғофил манам, ки ин ҳама афсӯс хурдаам.
Ишқу шароб шеъри худо нест, шеъри туст, Дар ишқу дар шароб касе порсо намонд…
Шеъри худо якест – ғами ҷонгудозу бас…
6. Нӯшидаам об аз ҳар он чашма, ки ҳаст…
(Чанд тарҷума)
Ҳарчанд ки коса-коса бо косаи даст Нӯшидаам об аз ҳар он чашма, ки ҳаст, Бе оби сухан ҳеҷ дилам об нахӯрд, Бе чашмаи шеър ташнагиам нашикаст.