— Ҳа, устода...
— Ист, бибиҷон...
Марде аз хоначаи манорашакл сандуқеро бардошта баромада, дар саҳни ҳавлича мегузораду ба тарафи Моҳигул хандакунон меояд.
— Шинос шав, бибиҷон, ин кас устои ман — Қодирҷон, — мегӯяд Хуршеда.
— Кӣ? Усто?.. Ҳамин кас усто? — ҷавонмардро мебинаду забон мехояд модар. Баъди ин пушаймонӣ хашмашро фурӯ менишонаду хаёле табассум мекунад.
— Салом, холаҷон! Шумо сиҳат ва саломат ҳастед? Хуршедаро бубахшед. Ба ман ёрӣ доданд. Мошинро тоза кардем, ман мӯҳтоҷи ёрӣ будам.
— Наход? — чашмони Моҳигул мамнунона медурахшанд.
Духтар ва ҷавон ба ҳамдигар маънодорона менигаранд. Чашми модар дар ин лаҳза ба мотоцикл меафтад. Мотоцикли сурх ва сечарҳаи шинос дар таги девор яклаба меистод. Оре, мотоцикли шиноси сечарҳа?!
Аз ёди кас некӣ намераву бадӣ. Ҷавон гӯё тоқате надорад, ки ба чашми Моҳигул нигоҳ кунад. Моҳигул ҳам гӯё аз ким-чӣ шарм медораду ба чашми ӯ нигоҳ карда наметавонад. Ӯро модар бо чашми дил мебинад.
Аввали зимистон буд, ки Моҳигул ба пушти кӯҳ харакӣ гузашт. Ба роҳи калони миёни дара аз ҳар канор як роҳ баромада мепайваст. Роҳ пур аз мошинҳо буду хари сарсахти вай аз мошин мерамид. Ниҳоят, тоқати Моҳигул тоқ шуду ситеза карда аз хар фуромад ва ба сағрияш чанд тозиёна зад. Хар ба роҳи омадааш рафт. Моҳигул, ки миёни роҳ лолу ҳайрон монда буд, намедонист, ки чӣ тавр ба тӯйхона равад?! Вай ба мошинҳои раҳгузар даст мебардошт, аммо онҳо наистода гузаштанд. Ҳамин дам дар паҳлуяш мотоцикле пайдо шуда истоду ҷавонмарде ӯро бо илтифот савор кард.
Мошинҳои роҳгузар гӯё паҳлуҳои онҳоро рӯфта мегузаштанд. Ронандаи мотоцикл аз ғанкушой гап зад. Он ҷавонмарди баҳиммат ҳамин Қодирҷони усто буд.
Ҳоло дар баҳри дили Моҳигул мавҷи ҳаяҷоне медамид, ки хеле гуворо буд ва танҳо хоси модарони духтардор. Ба гӯши вай гӯё ёр-ёри фораме мерасид. Ба