Вобаста ба ҳамсуҳбат шаклу усули сухан гуфтан ва муомиларо омӯхта, этикети менеҷментро пурра риоя намоед. Бо ҳар як шахс санъати хоси суҳбатро интихоб кардани роҳбар, ин нишонаи баланди футуввати роҳбарӣ мебошад.

Ҳеҷ гоҳ ба шунавандаи хеш аз ҳодисаи нохуш хабар надиҳед. Доимо дар андеша ва фикри нек буда, ғаму андӯҳро парастиш нанамоед, то ба дили мардум ҳамчун бадсиришт ҷой нагиред.

Ҳеҷ гоҳ хешу табори худро ба роҳбари болоӣ муаррифӣ нанамоед ва дар роҳбарии хеш низ ба он риоя намоед. Барои ҳокимият корманди касбӣ зарур аст, на хешу табори ҳасадхӯру камсаводу танбал.

Ҳеҷ гоҳ роҳбарияти болоиро рӯирост мазаммат нанамоед. Доимо кӯшиш ба ҳалиммию зебогии сухан карда, камбудиҳоро дар шакли пешниҳоду дархостҳо иброз намуда, роҳбари болоиро дар ҳолати ногувор қарор надиҳед. Худро ҳамчун роҳбари накӯкору ҳалим муаррифӣ намоед.

Аз роҳбарияти болоӣ ҳеҷ гоҳ қарз нагиред. Барои роҳбар аз ҳама хоҳиши бад ин аст, ки вақте зердасташон аз ӯ қарз мепурсанд. Агар кӯмак хостан бошад, хуб мебуд, онро дар шакли расмӣ амалӣ созед. Беҳтараш шакле меҳнат намоед, ки роҳбари болоӣ худаш бароятон ёрӣ пешниҳод намояд. Дигар нуқтаро низ дар хотир дошта бошед, ки ҳеҷ гоҳ аз номи дигарон қарз нагиред ва ба ҷои дигарон қарз напурсед.

Ҳеҷ гоҳ оид ба шаклу намуди зоҳирии роҳбари болоии хеш ва роҳу рафтори он шӯхӣ накунед. Ҳатто дар ғайби роҳбар ба ӯ эрод нагиред, чунки ин албатта ба роҳбаратон аз буда бештар бурда расонида мешавад.

Ҳеҷ гоҳ ба сарзаниши атрофиён дода нашавед. Агар сарзаниш одати ҳаррӯзаатон гардад, чӣ хел ба ин беморӣ гирифтор шуданатонро пай набурда, худатон гирифтори сарзаниш мегардед. Ҳар як эроду танқидатон барои зердастон зиддиятро пайдо намуда, ҳокимиятро коста мегардонад. Баръакс, ба ҳар як комёбиҳои кормандон диққат ва баҳои мусбат дода, кӯшиш намоед, ки аз майдон дур нашавед. Ба комёбиҳои зердастон шарик шуда, онро пазируфтан нишонаи футувват буда, некномиатонро шуҳрат медиҳад.