Гуноҳ синаи авф асту раҳмат аст, эй шайх,
Мабин ба чашми ҳақорат гунаҳкоронро.

Искандар гуфт: «Авф дар чӣ вақт некӯст?» Гуфт: «Дар вақти қудрат ва зафар бар хасм, то ба он авф шукргузории зафар карда бошад».

45.9. Адабиёт

1. Эмомалӣ Раҳмонов. Тоҷикистон: даҳ соли истиқлолият, ваҳдати миллӣ ва бунёдкорӣ. - Душанбе, 2001 с.

2. Эмомалӣ Раҳмонов. Тоҷикон дар оинаи таърих. 3 ҷилд. – 2006 с.

3. Абдураҳмони Ҷомӣ. Баҳористон. - Душанбе, 1985.

4. Садриддин Айнӣ, Куллиёт, ҷилдҳои 3, 5, 6, 7, 8.

5. Бертелс А. Е. История персидско — таджикской литератури. - М., 1960.

6. Ҳотам Асоев. Алии Ҳамадонӣ ва мақоми ӯ дар фарҳанги Шарқ. - Душанбе: Ирфон, 2006, 144 с.

7. Образование для устойчивого развития. /материали совещания. — Смоленск, 2003, 160 с.