Фаҳри мо бошад сари Боми Ҷаҳон,
Хок бар сармон, ки бебому дарем...
Соҳиби сарчашмаему ташнаем,
Соҳиби ганҷинаему абтарем.
Кони фарҳангему ҳангемон намонд,
Фаҳри торихему бепову сарем....
Нур не дар хонаи дилҳои халқ,
Гарчи мо як кишвари нурофарем...
Реза-реза, шаҳра-шаҳра ҷисму ҷон,
Бори миллатро куҷо ҳам мебарем,
Мо тамоман нотамомем, эй дареғ.
Он наҷибулманзари беманзарем,
Кӯрҳои кӯрароҳем, оҳ, оҳ,
Бар сари худ пойлӯгиш меҳварем.
Мо киёнем? Аз Каёнем? Офаро,
Тоҷдорони гадои афсарем.

Зебоии андеша, эҳсоси поки дилнишин ва рӯҳнавози шеър, сӯзу сози тоҷикӣ, ҳама аз дарди бекарона ва фаросати олию ҷасорати миллии шеъри Лоиқ буда, тафаккури миллии замони навини тоҷиконро соҳиб гаштааст.
Дар ғами номуси миллат Камтарин тоҷик агар чун ман бисӯзад, Аз фурӯғи рӯзи миллат Бемуҳобо хонаи душман бисӯзад.
***** То даме, ки офтоб аз Шарқ бинмояд тулӯъ, То даме, ки рӯдҳо аз кӯҳсор ояд фурӯ, То даме, ки зиндагӣ бошад, бо роҳи орзу, То даме, ки шеъри Ҳофиз бошаду ҷому сабӯ, Ман намемирам, Ман нахоҳам мурд.