Сайидо зиёда аз 27 маснавӣ эҷод намудааст, ки он ба мавзуъҳои гуногуни ҳаёти худи ӯ бахшида шудаанд. Аз ҷумла таъкид менамояд, ки новобаста аз ҳунари худ рӯзгори қашшоқона ва ҳоли табоҳ дорад:

Зи кунҷи хонаи худ, Сайидо берун намеояд,
Мабодо пай барад ағёр аз ҳоли табоҳи ман.

Ё дар ҷои дигар оиди тамаъ ва тамаъҷӯии одамон Сайидо мегӯяд:

Нестанд аз орзу ҳоли Сулаймон то ба мӯр,
Ҳеҷ кас аз худ тамаъро дур натвонист кард.
х х х х х
Рӯзии соҳибтаваккул мерасад аз осмон,
Аз тараддуд санги зери осиё осудааст.
х х х х х
Решаи зулфи парешонӣ бувад нахли вуҷуд,
Одамӣ аз содалавҳӣ шиква аз гардун кунад.

Аз мансабталошону ҳокимиятталабон шоир ба дод омада мегӯяд:

Дар талоши салтанат афтодаанд аз пой халқ, Тоҷ агар ин аст, олам сарнагун хоҳад шудан.
х х х х х Ба гулзори ҷаҳон, эй Сайидо, умрест саргармам, Ба ғайр аз ғунчаи хандон диле хуррам намебинам.

Шоир дунёпарастонро пайваста мазаммат мекунад:

Қиссаи дунёпарастони ҷаҳон нашниданист,
Ҳарфе аз девонае девонае пурсиду рафт.

Сайидо, ки худ аз табақаи аҳли ҳунар ва мардуми заҳматкаш буд, аз аҳволи эшон ранҷ мекашид ва ин маъни дар ашъори ӯ хеле равшан дарҷ ёфтааст: