Имрўз ба ном ханҷари мулки туе,
Оё дидӣ, ки мо дар мулки туе?

---

Бихусбанд мурғону ту шаб нахуфтӣ,
Магар ҳамчу ман бастаи ҳусни Ной?

---

Бидеҳ инсоф он чӣ мебинӣ,
Ман бигуфтам туро ба қалъаи Ной.

МАРАНҶ
Ҳабсгоҳи Маранҷ аз ҳама ҷойи саъбтар ва дардноктар буд.
Ин ҳамон қалъае аст, ки ба воситаи истеҳком ва дур будан аз дастрас Маҳмуди Ғазнавӣ ганҷҳо ва хазойини худро, ки аз Ҳинд оварда буд, дар он ҷой дода буд ва пас аз марги писараш Масъуд онҳоро ба Ғазнин мунтақил сохт. Ҷойи ин қалъаро низ дар Ҳиндустон зикр кардаанд. Дар ин зиндони махуф ранҷи Масъуд бештар аз ҳар ҷойи дигар буд, зеро ки фарши ў пораи бурёе буд ва ғизои ў нони кашкин, тоза агар меёфт.
Ба Худо, гар маро дар ин зиндон Ҷуз яке пора бурё бошад.
Нони кашкин агар биёбам,
Рост гўйӣ, зи лўбиё бошад.
Ҳавои ин зиндон чун нафаси аждаҳо гарму бадбўй буд.
Рост гўӣ, ҳавои зиндонам,
Деву афъиву аждаҳо бошад.
Ва нигоҳбони ў сангдилу бераҳм ва гароне банду занҷир ба шиддат озораш медод.
Мар-маро гўӣ аз гаронии банд,
Пой дар санги осиё бошад.
Пеши чашм ор ҳоли ман, чу маро Ҷумла ин баргу ин наво бошад.
Ҳабсро зодаму маро гўӣ
Ранҷу ғам модару ниё бошад.
Шоир охир чӣ гўяду чӣ кунад,
Ки аз ў фитнаву бало бошад.
Ва дар ҷои дигар аз гаронии банд шиква дорад:
Бар санги хора банди гаронам чунон бидўхт, К-аз бори он бимондам бар санг сангвор.