Қарорҳо

Вақте аз чорчӯбаи тафаккури интиқодӣ пайравӣ мекунед, қароргирӣ метавонад хеле зуд сурат гирад, зеро кори асосию душворро аллакай дар марҳилаҳои равшан кардани масъала ва хулосабарорӣ анҷом додаед. Шумо равшан медонед, ки масъала чист ва барои ҳалли он ба хулосаҳо расидаед. Акнун навбати амал аст: корро анҷом додан ё надодан, барои иҷро иҷозат додан ё надодан.

Шояд ҳайрон шавед: агар қарор танҳо маънои «иҷро кунем ё накунем»-ро дошта бошад, чаро он бояд марҳилаи алоҳида бошад? Ду сабаб вуҷуд дорад.

Аввалан, гарчанде масъули ҳалли масъала шумо бошед, шояд салоҳияти тасдиқи амалро надошта бошед. Дар ин сурат, шахси дигар бояд пешниҳодро баррасӣ карда, онро тасдиқ намояд.

Дуюм, танҳо муайян кардани он ки чӣ бояд кард, маънои онро надорад, ки кор худ аз худ оғоз мешавад. Шумо бояд амал кунед ё қарор диҳед, ки амал накунед. Барои ин тарзи андешиданатон бояд аз марҳилаҳои равшан кардани масъала ва хулосабарорӣ фарқ кунад.

Масалан, рӯйхати корҳои худро гиред. Гарчанде ба хулоса расидаед, ки ин вазифаҳоро бояд иҷро кунед — маҳз барои ҳамин онҳо дар рӯйхат ҳастанд — ҳанӯз ба иҷрои онҳо нагузаштаед. Вагарна онҳоро ҳамчун корҳои анҷомшуда қайд мекардед.

Барои кумак ба қароргирӣ мо танҳо аз чанд абзор истифода мебарем. Аввал муайян мекунем, ки қароргиранда кист. Бисёр вақт фикр мекунем, ки худамон қароргирандаем, дар ҳоле ки дар асл танҳо пешниҳодкунанда ҳастем. Ин кори моро осонтар намекунад; танҳо маънои онро дорад, ки масъули тасдиқи ниҳоии иҷро ё рад кардани пешниҳод мо нестем.

Агар роҳбаратон бояд амали шуморо тасдиқ кунад — ҳатто агар он кори ба назар ночиз бошад — пас қароргиранда ӯст.

Ғайр аз муайян кардани қароргиранда, бояд бидонед, ки қарор то кай қабул шавад ва дар паси он кадом ниёз қарор дорад. Бале, қарорҳо ҳам ниёз доранд.

Абзори асосии қароргирӣ меъёрҳои қабули қарор мебошанд. Ин рӯйхати шартҳо ва ҳадҳои зарурии қароргиранда аст, ки бояд иҷро шаванд, то ӯ бигӯяд: «Оғоз кунед».

Ниҳоят, яке аз ҷузъҳои муҳими ин меъёрҳо арзёбии хавфи марбут ба қарори мушаххас мебошад. Мо аз ин абзорҳо истифода мебарем, то қарор диҳем, ки «ҳа» бигӯем ё «не».

Акнун раванди қароргириро бо як мисол дар амал месанҷем. Агар ба хулоса расида бошед, ки «Мехоҳам дар бораи қарорҳо бихонам», пас қароре, ки ҳоло бояд қабул кунед, варақ гардондан ва ба боби оянда гузаштан аст.