Ин мавзуъ барои пайгирӣ ва таҳқиқ қобили қабул хоҳад буд. Хаёлбофтаҳо моро аз табиат дур сохта, бо ормонҳое наздик мекунанд, ки асли табиӣ надоранд. Масалан, дунёбезории аҳди қадим ва тахрибкории муосир... Дар баробари ин, аз сабаби хусусияти худ таҷрибаи воқеӣ аксар вақт ҳадафи асосии худ

• ҳамчун манбаи дониш хидмат карданро амалӣ намекунад. Бисёр равандҳои биологӣ мураккабанд. Кӯдакони дорои тафаккури хаёлӣ дар азхудкунии умумияти абстрактӣ душворӣ мекашанд, бидуни расм онҳо равандро дарк карда наметавонанд, падидаро меомӯзанд.
  Инкишофи тафаккури абстрактии онҳо тавассути образҳо ба амал меояд. Моделҳои мултимедиявии аниматсионӣ имкон медиҳанд, ки дар шуури донишҷӯ тасаввуроти мукаммали раванди биологӣ ташаккул дода шавад, моделҳои интерактивӣ имкон медиҳанд, ки раванд мустақилона «тарҳрезӣ» карда, хатогиҳояшон ислоҳ карда, мустақилона омӯхта шаванд.
  Фарҳанг қабл аз ҳама эҳёшавӣ аст, ки дар тасодуми андешаҳо, арзишҳо ва анъанаҳо пайхас мешавад. Бинобар ин, беназмӣ ва ҳар гуна тамоили хараҷу мараҷ дар иҷтимоъ мухолифи фарҳанг буда, аз омилҳои фарҳангсозӣ дар зеҳният маҳсуб мешаванд. Ба ибораи саҳеҳтар агар ин масъаларо пайгирӣ кунем, чунин хулоса дар зеҳн ҳувайдо мегардад, ки бефарҳангӣ вижагиҳои фарҳангзо дорад, чунки он қабл аз ҳама ба унвони иртиботу иттилоот, шинохту арзишҳо ва созандагиву эҳёшавӣ мухолифат мекунад.