• Агар гушна бошӣ, аз қафои ман омадан гир! - гуфта духтарак ба қишлоқ равон шуд. Лаванд аз паси ӯ мерафт.

Вай ҳамин хел лавандро ба ҳавлии пиразан овард.

• Ин ҷо подшоҳи аҳмақ нест, ки ба ту муфт хӯрок диҳад, - гуфт духтарак, - нонро меҳнат карда ёфтан лозим. Агар нон хоҳӣ, кор кун, агар кор кардан нахоҳӣ, ба куҷое хоҳӣ рав.

Лаванд ғӯтай фикр шуда, ба духтарак нигоҳ кард. Духтарак ба ӯ як кӯзаи калонро оварда доду гуфт:

• Рав, аз ҳавз об биёр!

Лаванд кӯзаро гирифта, ба лаби ҳавз рафту об овард. Духтарак ба дасти ӯ табарро дода, ба кунда ишора карда гуфт:

• Ҳезум шикан, ман ба ту хӯрок мепазам.

Лаванд «хӯрок»-ро шунида, ҷон гирифт ва чизе нагуфта, табарро гирифту кундаро майда кард.

Аз ҳамин рӯз сар карда, духтару лаванд дар хонаи пиразан машғули кор шуданд.

Лаванд оҳиста-оҳиста меҳнаткаш шуда монд. Дид, ки меҳнат роҳат дорад, каси меҳнатдӯстро ҳурмат мекунанд. Ақли ӯ аз танбалӣ кунд шуда буд. Ҳамин ки аз паи кор шуд, ақлаш ба ҷояш омад, кордон шуд. Духтари доно ба вай ҳар чизро мефаҳмонд, вайро аз тартиби зиндагӣ бохабар мекард.