ПУЛИ ҲАЛОЛ
(Афсонаи гурҷӣ)

Марде писари танбале дошт. Вай кор кардан намехост. Падараш ӯро мехӯронд, мепӯшонид. Оҳиста-оҳиста мард ба синни пирӣ расид, дар бистари беморӣ хобид. Занашро даъват карду гуфт:
– Ҳамаи дороиямро ба ягон шахси бегона васият мекунам, ба писарам чизе намедиҳам, вай танбалу бекорхӯҷа аст, як тини сиёҳ даромад карда наметавонад.

Модар аз ин гуфтаи шавҳараш ранҷид, ӯ писарашро тарафгирӣ карду гуфт:
– Чӣ хел вай ягон тин даромад карда наметавонад?!

Шавҳараш ҳамоно аз қавлаш намегашт:
– Хӯб, агар битавонад, бигузор рафта ақаллан як сӯм даромад бикунад, тамоми дороиямро ба ӯ мебахшам.
– Бисёр хуб, – гуфт зан.

Вай ба назди писараш рафта ба ӯ як сӯм доду гуфт: