«Хуршедшоҳ бидонад, ки кори олам то будааст ва то бошад, чунин бошад. Бояд ки чун бар ин нома воқиф шавӣ, дарҳол Сиёҳобрро бифиристӣ.
Ва қадре мол фиристодем, то ба харҷи лашкар кунад ва кор осен фурӯ нағторад, ки Сиёҳобр кӯчак марде нест ва ӯро хуйхоҳ бисёр аст. Филҷумла ӯро домоде бошад, ки дар кӯҳи Разий бошад ва номи ӯ Дабур аст. Паҳлавоне, ки ҳаргиз ба хидмати ҳеҷ подшоҳ наравад. Аз он ки бар мардии худ эътимод дорад ва ҳеҷ подшоҳе қасди кори вай накунад, ки бо вай панҷа тавонад афкандан. Агар Сиёҳобрро бофиристӣ, дӯстӣ барҷой бошад ва қасди кори ту накунад. Пас, агар на, зиён дорад.
Мо гуфтем, вассалом».

Нома бар шоҳ хонд, пас мӯҳр бардод. Шоҳ рӯй ба паҳлавонон кард, гуфт:
— Кист, ки ин номаву ин мол ба Хуршедшоҳ расонад?

Паҳлавоне буд номи ӯ Талома. Он мол пеш кард ва бо панҷоҳ савор сар канори лашкаргоҳи Фағфур омад.
Лашкар, ки ба талае буданд, пеш бозомаданд, ки:
— Кистанд ва аз куҷо меоянд?
Талома гуфт:
— Расулам ва пайгоме дорам аз Арманшоҳ ба Хуршедшоҳ.

Ӯро бар ҷой бидоштанд ва мард ба Хуршедшоҳ фиристоданд. Гуфт:
— Эй шоҳ, расуле омадааст.
Хуршедшоҳ гуфт:
— Ӯро биёваред.
Мард бозгашт, ки расулро биёварад.

Шоҳ бифармуд, то боргоҳ биғростанд. Паҳлавонону меҳтарон ва номдорон дар боргоҳ ҳозир омаданд ва ҳар яке бар ҷойгоҳ бинишастанд ва чанде биистоданд.
То Талома дар боргоҳ даромад ва хизмат карду заминро намоз бурд ва дуову санову офарин гуфт. Шоҳ фармуд, то ӯро ба курсии зарин нишонданд. Дарҳол ҷулоб оварданду бозҷӯрданд. Пас нон биёварданду бинихӯрданд ва нон бихӯрданд. Чун фориғ шуданд, дастҳо бишустанд. Маҷлиси базм биғростанд, шароб дардоданд. Шоҳ ишорат ба Хомони вазир кард, ки «Бигӯй, ба чӣ кор омадааст».

Хомони вазир гуфт: