— Самак.
Шоҳ дилтанг шуд аз баҳри Сиёҳабр. Гуфт:
— Ӯро чун оварданд?
Гуфт:
— Эй шоҳ, Самак ҳар дуро овард ва боқӣ аз Моҳона мепурс.
Ин бигуфт ва бифармуд, то Моҳонаро ба ҳайман занон бурданд. Ва лолоро хилъат фармуд, то бозгашт. Шоҳ рӯй ба Шаҳрони вазир кард, гуфт, то:
— Ин чӣ гуна будааст? Ва Сиёҳабр бо лашкареву Самак як тан. Ин чӣ гуна бошад? Магар дурӯғ бошад?
Шаҳрон гуфт:
— Эй шоҳ, аз Моҳона бидон, ки чӣ гуна буд ва чун афтодааст, ки ин сухан дилпазир нест ва аз лашкари Сиёҳабр касе бознаёмад.

Шоҳ бархост, бо Қизилмалик ба хайма рафтанд пеши Моҳона. Ва ӯро дар канор гирифт. Моҳона бигирист ва зорӣ мекард, яке бар фироқи шаҳар, дигаре аз бисёрии ранҷ, ки кашида буд. Моҳона забон баркушод ва аз он вақт, ки Сурхи Кофар ӯро бурда буд, то он вақт ҳар чӣ воқеъ шуда буд, ҳама шарҳ дод ва аз Самак омадани Сурхи Кофар ва Сиёҳабр овардан ва Моҳонаро дар сандуқ нишондан — ҳама бигуфт. Моҳона мегуфт.
Ва шоҳ бо Қизилмалику Моҳона дар сухан буданд, то нишони рӯзи равшан бинамуд.

Арманшоҳ дар боргоҳ ба тахт баромад ва аз кору кирдори Самак мегуфт ва паҳлавону хосагии ҳама ҳозир. Ва он чӣ аз Моҳона шунида буд, бозмегуфт. Паҳлавонон аҷоиб монда буданд. То шоҳ гуфт:
— Акнун шуд. Бо Сиёҳабр чӣ кунем, ӯро гирифтаанд?

Шаҳрони вазир гуфт:
— Эй шоҳ, моро чизе рост бояд кардан ва ба Хуршедшоҳ фиристодан ва гуфтан, то Сиёҳабрро баҷинрис тад. Арманшоҳ гуфт:
— Он чӣ мебояд кардан, мекун.

Шаҳрони вазир дар ганҷ бикушод ва панҷсад динорӣ зару зевонар ва мушку анбару кофару атлас ва ғайра рест кард. Шаҳрони вазир нома навишт. Авали нома на бисёр писанд буд, ки «Ва-ин фалоҳ ир раҳмон ир раҳим».
Пас, аз занди барну офарини Хуршедшоҳу Самак. Пас гуфт