— Шумо кистед ва аз куҷо омадед?
Лоҷо Салоҳ назбати пеш рафт ва хизмат кард. Гуфт:
— Духтари Арманшоҳ аст — Моҳона. Ӯро пеши Арманшоҳ меоварем.
Ишон хуррам шуданд. Мужда ба шоҳ бурданд, ки Моҳонаро оварданд.
Шоҳ гуфт:
Кӣ овард ва аз куҷо овард? Сиёҳабр овардааст ё не?
Хуррам шуд. Қизилмалик низ ҳамчунин. Ишон гуфтанд:
Эй шоҳи ҷаҳон, Лоҷо Салоҳ омадааст ва ӯро овардааст ва дар маҳди гавҳарингӯр нишонда. Аз пеши Хуршедшоҳ овард.
Шоҳ хуррам шуд. Пас Лоҷо Салоҳ дар пеши Арманшоҳ хизмат кард. Шоҳ дар вай нигоҳ карда гуфт:
— Эй бевафо, ту чӣ бад кардаам? Ё духтари ман ба ҷони ту кард, ки моро бигузоштӣ?
Лоҷо хизмат карда, гуфт:
— Эй бузургвор шоҳ, моро Самак ба савганд даббаст, ки дар хизмати Маҳпарӣ бошам ба ивази Лоҷо Солеҳ ва аз издон метарсам, ки хизмати эшон раҳо кунам.
Эй шоҳ, аз ману қатор чун ман чӣ барояд? Хоҳ дар хизмати ту бошам ва хоҳ дар хизмати Хуршедшоҳ.
Пас гуфт:
— Эй шоҳ, Хуршедшоҳ туро салом мерасонад ва мегӯяд, ки «Он чӣ мо гуфтем, ба ҷой овардем. Ба марди рафтем ва аз дараи Кӯҳи Сиёҳ Моҳонаро аз дасти Сурҳи Кофар раҳонидем ва ба ту фиристодем бе ранҷ. Агар чӣ ту паҳлавон фиристода будӣ бо сипоҳ, ки ӯро биёварад, аз чунон мардон ҳеҷ барнағяд».
Арманшоҳу Қизилмалик ва Шаҳрони вазир бо ҷумлаи паҳлавонон аз он кор хуррам шуданд. Арманшоҳ гуфт:
— Эй лоҷо, магар Сиёҳабр ҳеҷ кор накардааст, ки моро таъна мезананд? Дони, ки бо Сурҳи Кофар чӣ карданд?
Гуфт:
— Эй шоҳ, Сурҳи Кофарро бо Сиёҳабр баста пеши Хуршедшоҳ оварданд.
Арманшоҳ гуфт:
Ин сухан кӣ гуфт?
Лоҷо гуфт.