Раво бошад Ин мегуфт ва табақи ҳалво пеш гирифт ва мехӯрд, ки ногоҳ сари вай ба гардиш даромад ва бемуроди худ биафтоду беҳуш гашт.
Самак гуфт: «Неки омад». Берун омад ва Сурхи Кофарро барбаст устувор ва банд аз пои Моҳона барги рифт. Моҳона пои Самак бӯса дод, гуфт:
— Эй паставони ягона ва эй ҷавонмарди замона, олам ба коми ту бод ва яҷдон аз ту хушнуд бод. Ҳама корҳои ту хуррами бод, чунон ки маиро хуррам гардо нидй ва аз дасти ин золим раҳонидй. Акнун маро чй гуна хоҳӣ бурдан ва аз миёни лашкар чй гуна хоҳӣ бедар бурдан? Чун аз миёни лашкар бадар барӣ, куҷо барӣ? Маро дигар бор дар бағли Хуршедшоҳ хоҳӣ аф канд?
Самаки айёр гуфт
— Эй малика, дил фориғ дор, ки ман туро дар банд нахоҳам афканд. Туро ба лашкаргоҳ барам ва аз он ҷо дар маҳди гавҳарингор бинишонам ва туро ба тартибе ҳарчӣ некӯтар пеши падар бозфиристам. Ман аз барон дили [Хуршедшоҳ омадам ва туро аз дасти Сурхи Ко фар раҳонидам, аз баҳри он ки бо падари [ту] қавл кар дааст, ки туро ба вай расонад.
Пас Моҳона гуфт:
— Эй паставон, чӣ гуна хоҳам рафтан?
Гуфт:
— Наҷора мекун. Аввал меҳсадм, ки Сурхи Кифирро ба ҳуш оварам ва уро укубате кунам, то донад, ки ман бар ин ҷойгоҳ омадам ва уро бастаам, ки гуфт «чарги»
Самак бад-ин ҷойгаҳ наёд ва нагавонад омаданд.
Дарҳол ба дар бинии Сурхи Кофар афканд ва уро би молид ва бичунбонид, то кай кард ва ба ҳуш бозомад.
Чашм боз карду худро баста дид. Самак болои сари вай истода. Фурӯ монд, сухан натавонист гуфтан. Самак пой дар гардани вай ниҳод, гуфт Эй ҳаромзодаи бадфеъл, чун ту марде бошад, ки 1 шор дар макони шерон кунад? Мукифоти некӣст, ки ман бо ту кардам? На ахду мисоқ бо ман кардӣ, ки бевафоӣ накунӣ ва ғадр насозию ҳиёнат наяндешин ва аз роҳ даршагарӣ? Духтари шоҳ дар чунин ҷойгоҳ овар дай то фажеҳату расвоӣ кунӣ? Худ шо магир, ҳакку хур мати Арманшоҳ нигоҳ дору аз пӯлои битарс, ки туро