Читал, ходил по комнате, тушил свет, смотрел в тихую морозную ночь, опять зажеч свет, искал бумагу, нигде ничего нет, и вот пишу тебе на этой книге.

Дорогая, а ти сладко сишь, а может бить в эту минуту видишь меня, ну поласкай меня-и, неужели до утра не буду спать?! О, как это мучительно!

Но как хорошо,-любовь моя,-через шесть часов я увижу тебя, а разве в Сталинабаде я смею так думать? И вот бумага кончается, а мне хочется так, полулежа, писать и писать, без конца писать тебе. Спи, моя дорогая, любимая! спи, скоро я увижу тебя!”

"Башираи азиз, хушбахтии ман!

Соат қариб 3-и шаб, хоби ман намебарад, азизам, фикрам дар бораи Шумо! Кимчӣ хел фикрҳои воҳиманоки пуразоб, чун ғубор дар болоям, чӣ қадар ошуфтагии рӯҳӣ ва аз ин ман метарсам-дар ҳамин лаҳза, ман мехоҳам мисли кӯдаке сари худро дар оғӯшатон пинҳон кунам, ки Шумо маро навозиш кунед!

Мана чанд рӯз аст, ки ин гуна фикрҳо маро азият медиҳанд... ва як худ ба ёд овардан, чӣ хел боз танҳо зиндагӣ мекунам-маро воҳима мегирад, то ҳатто ҳозир наметавонам чароғро хомӯш кунам, хаёл мекунам, ки ин торикике, ки пас аз хомӯшии чароғ рӯзҳои ояндаи хеле вазнини наздики ҷудоиро хотиррасон мекунад.

Оҳ, меҳрубонам, муҳаббатам, куҷоед, биёед маро ором намоед, дастатонро дароз кунед, ки ман онро фишурам, дар ҳақиқат маро ваҳшат фаро мегирад...

Намедонам чӣ хел нависам, чӣ хел ба Шумо ин ҳоли худро баён кунам.

Хондам, рӯи хона гаштам, чароғро хомӯш намудам, ба шаби сарди ором нигоҳ кардам, боз чароғро гирондам, коғаз кофтам, ҳеҷ чиз наёфтам, мана дар ин китоб менависам.