Ёдномаи Расул Ҳодизода (ба ифтихори 90-солагӣ)

Китоб ба ҳаёт ва фаъолияти адабию илмии олими барҷастаи тоҷик Расул Ҳодизода бахшида шудааст. Дар он мақолаҳо ва хотираҳои ҳамкорон ва шогирдон гирд оварда шудаанд.
Агенти Зеҳнӣ · 24 октябри 2026 · 315 саҳифа
ки мо ҳарду бо чӣ азобе гузаштем, танҳо мавқуф бо ҳастии мост. Агар ин ҳаёт аз ҳам пош хӯрад, ҳеҷ кас онро натавонад аз нав барқарор созад ва муҳаббатҳо нури худро гум мекунанд.
Дар хотир дошта бошед, мо дар як шаҳр бошем ҳам то ба дидор расидани якдигар хеле дилгир мешудам. Онгоҳ дар хона ё дар ягон ҷои дигар бошам, ё наздатон оям Шумо нестеду дар донишгоҳед ман он ҳиссиёти худро болои қоғаз менавистам, баъд ба Шумо медодам ва онро омада мехондед.
- Ҳа, дар ёд дорам, гуфтам ман. Шумо то ҳатто қоғаз наёбед, болои календар ё ягон қоғазпора менавистед, ки ман бисёрии онҳоро то ҳол нигоҳ доштаам.
Мана, яке аз ин эҳсосоте, ки дар ин қоғаз бо забони русӣ навишта шуда буд:
“Баширка, милая, радость моя!
Уже скоро 3 часа ночи, и я не могу зауснуть, дорогая думаю о тебе! И какие-то страшние мучительние мисли, словно туман, висят надо мною. Какое душевное смятение и это пугает меня — вот в эту минуту, мне хочется, чтоб ти проласкала меня!
И вот несколько дней мучает меня мисль, что скоро я уеду... и при одном воспоминании, как я опять буду жить одиноко, — мне становится страшно, даже сейчас, я не могу гасить свет — мне кажется, что этот мрак, наступающий после гасения света, напоминает мне те предстоящие, совсем близкие тяжелие дни разлуки.
О, дорогая, любовь, где же ти, приди, утешай меня, протяни мне руку, чтоби я прижался к ней, мне действительно становится жутко...
Какое-то, даже не знаю как писать, как тебе виразить вот это мое состояние?”

Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо