Барои хизматҳои шоёну назаррас дар соҳаи илм ва эҷоди асарҳои хеле мондагору пурмӯҳтавои бадеию таърихиашон устод Расул Ҳодизода бо медали “Барои меҳнати шуҷоатнок”, инчунин ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди В.И.Ленин, бо Грамотаи Фахрии Президиуми Совети Олии РСС Тоҷикистон мукофотонида шудааст.

Мукофоти олитарин барои олим ва нависандаи оламшумул устод Расул Ҳодизода ин аст, ки асарҳои эшон номи устодро абадан дар дилу дида ва ёдҳои мардум зинда медоранд.

Рустами АҶАМӢ

НИГОҲЕ БА КИТОБИ «ХУДОЁ, ХУДРО БИШНОСАМ»

Собиқаи илмӣ ва муҳити адабии ду шаҳр — Самарқанду Бухоро аз гузашта то кунун бар ҳар фарҳектаву донишдӯст маълум аст. Ду шаҳре, ки дар домони худ бузургони зиёдеро дар тӯли таърих парвардааст. Яке аз шахсиятҳои шоҳиси ин ҷуғрофиё Расул Ҳодизода аст. Дар ҳавзаи адабиётшиносӣ шахсе нест, ки бо чеҳраи ин донишманду донишпарвар ошной надошта бошад. Чеҳраи илмии эшон аз марзҳои шаҳри худ фаро рафта ва дили ҳазорон илмдӯсту адабдӯстро дар дохилу хориҷ тасхир кардааст. Осори ӯ бо забонҳои зиндаи ҷаҳон борҳо дар кишварҳои хориҷ бо забонҳои русӣ, узбекӣ, форсӣ ва ғайра тарҷумаву нашр шудааст. Ҳодизода дар ҳунари нависандагӣ чирадаст буда ва аз худ осори гаронбаҳое ба монанди романи «Ситорае дар тирашаб» (1983), — ки пурфурӯштарин роман дар замони худаш будааст — ва ҳикоятҳои «Танбӯри дилкаш» (1966), достонҳои кӯтоҳи «Сапедадам» (1970), «Парвози Шоҳин»