таҳқиқоте талқин менамуданд, ки дар назар хеле душвору имконнопазир ва роҳи тайношуданӣ менамуд. Вале бо ҳидояту роҳнамоиҳои эшон кор тавре пеш мерафт, ки на танҳо мушкилӣ эҳсос намешуд, балки он ба зудӣ ва бо сифати хуб поён меёфт. Муаллим гӯё ба кас нерӯю тавони таҳқиқӣ мебахшиданд.

Хидматҳои устод Ҳодизода дар соҳаи илми адабиётшиносии тоҷик хеле бузург аст. Инчунин эшон дар устувору побарҷо мондани муносибати байни миллатҳо саҳми шоиста мегузоштанд.

Имрӯзҳо, ки ин сатрҳои парешонро рӯйи коғаз меоварам, сурату сирати зебову нуронӣ ва зиндагиву корномаи мондагори устоди азизам Расулхон Ҳодизода дар девори хотираам муҷассаму гӯё аксандозӣ менамояд. Дар баробари чунин симои бошаҳомату бовиқори ҳакимона ба ҷуз аз он, ки бигӯям гӯратон пурнуру манзили охирататон обод бод, оҷизу нотавон ҳастам...

Соли 2012

Зулфия ҲАСАНОВА

УЧИТЕЛЬ ПЕРЕД ИМЕНЕМ ТВОИМ...

Судьба свела меня с моим будущим руководителем и мудрим наставником, Расулом Хайдаровичем Хади-заде, в далеком 1956 году. Я била студенткой второго курса Института восточних язиков при МГУ им. М. В. Ломоносова. К нам, на занятия по персидскому язику, приходила студентка факультета русской филологии Дильбар Рашидова, таджичка не только по национальности, но по духу, преклоняющаяся перед иранской культурой, но по воле обстоятельств