РОҲ БА СӮИ БАЛАНДИҲО

Ӯро пайроҳаи тақдир то ба баландиҳо расонд. Ба баландиҳое, ки орзуи ба он баромаданро дар замири хеш кайҳо боз мепарвариду талош бар он дошт, ки ба ин ормонаш бирасад. Ин орзу аз даврони кӯдакӣ дар қалбаш пайдо шуд. Ҳангоме ки кӯдакони ҳамсол дар деҳаи зебоманзараш Хоса бозӣ мекарданд, ӯ ба болои дарахт мебаромад. Боло мебаромаду ҳаваси боз ҳам баландтар, то ба нӯги дарахт баромадан ӯро думболагир буд. Пас аз оне, ки ба нӯги дарахт баромад, боз ҳам болотар баромаданро орзу мекард. Ба паррандаҳо менигаристу ҳасад мебурд ва меандешид, ки чаро инсонҳо мисли онҳо дар фазои озод наметавонанд парфишонӣ кунанд. Ва ниҳоят дар як рӯз ин орзуяш гӯё ба воқеият табдил ёфт...

Он рӯз хурду бузурги диёри кӯҳсори афсонавии Бадахшон либоси идона ба бар карда, бо дафу сурнай ба пешвози мурғи оҳанин шитофтанд. Баҳроми хурдакак низ дар миёни онҳо ва аввалин ҳавопайморо дар Бадахшон бо шукуҳу шаҳомат пешвоз гирифт. Ҳавопаймо ба замин фуруд омаду Баҳром аз хурсандӣ гӯё дар куртааш намегунҷид. Ӯ меандешид, ки наход инсонҳо ҳам кунун метавонанд ба монандӣ паррандаҳо