дар сар тӯппии гулдӯзии нав дошт ва кори худро бо як шавки самимона адо менамуд.

Дар паҳлуи ронанда марди тануманди фарбеҳе менишаст. Вай тугмаҳои кители чучунчаи худро яла монда, чуқур-чуқур нафас мегирифт. Дар рӯи зонуҳояш портфели зарди чармин мехобид. Мард вазни танаашро ба такяи нишастгоҳ партофта, ҳар замон ба мили спидометр хавотиромез назар меафканд. Гашти тези мошин барои ӯ ҳам гуворо буд, ҳам ваҳмангез. Дар гардишҳо ӯ дастдораки оҳанинро саросемавор қапида, портфели худро ба синааш мефушурд.

— Ман шунидам, ки ба мо боз мошини нав медадоанд. Ҳамин гап рост аст, Пётр Степанович? — пурсид ронанда ҷамбараки рульро як ба чап ва баъд ба рост сахт тофта.

— Рост, Шавкатҷон, рост, — бо оҳанги пурҳарос ҷавоб дод марди портфельдор. Овози ӯ чунон борики ҷарангосӣ буд, ки ба тану тӯши бузургаш ҳеҷ мувофиқат намекард.

— Чӣ хел мошин будааст? Боз газик?

— Не, самосвал.

— Ҳоло дар куҷост?

— Чӣ «дар куҷост»?

— Мошинро гуфта истодаам.

— Ҳа-а, мошин дар портфели ман.

Хуши Пётр Степанович акнун ба ҷояш омад. Вай аз ҳазли беихтиёр кардаи худ хушҳол шуда хандиду гарду ғубори рӯи портфелашро пуф карда ба гап даромад:

— Дар ин портфели ман, шери акош, на фақат мошин, балки садҳо тонна нефть, ангишт, ҳазорҳо тахта шифер, болор ва дигар молҳо ёфт мешавад. Ҳа-а, таъминоти ин қадар кони бузург ба гуфтан осон, бачем. Ман, агар донӣ...

«Ӯҳ, таъриф сар шуд-кӯ!» — гуфт ҷавон бо таассуф дар дилаш. Охир вай таърифҳои болохонадори мудири хоҷагиро борҳо шунидааст. Агар Пётр Степанович ба тавсифи корҳои худ сар кунад, дигар аз сухан боздоштани ӯ амри маҳол аст. Ноилоҷ гӯш карда мешинеду бас. Дар бадали ин шаш моҳи охир,