СУЛТОНИ ҚАЛБҲО

Имшаб аз мотам Гулоби лаълранг,
Сар ба дӯш афкандаву чун ғунҷаҳо,
Бо дили пурдарду ранҷу изтироб,
Менамояд хонаи булбул хароб.
Баргҳои нозуку пажмурдачаш,
Дарди дил ба рӯи шабнам бастаанд.
Қалби пурхуни ҳунармандони шаҳр,
Аз ғаму мотам кунун бишкастаанд.

---

Хонақаҳ ҷое, ки ушшоқи фано,
Ишқ меварзанд бе шайду риё.

Хонақаҳ ҷое, ки масти ваҳдатанд,
Аз худӣ берун маҳви фитратанд.

Хонақаҳ ҷое, ки дил дар сӯзу соз,
Сӯзҳо дорад бо аҷзу ниёз.

Хонақаҳ ҷое, ки сӯзи созҳо,
Месарояд аз ду олам розҳо.

Хонақаҳ ҷое, ки ҳукми мустаманд,
Мекунад дарро ба рӯи хоҷа банд,

Хонақаҳ ҷое, ки дил аз иртибот,
Медиҳад танро қарору ҳам субот.

Хонақаҳ мулки дили бечорагон,
Маъману маъвои ин уфтодагон.