Аё Аҳмад, дар ин дунёи золим,
Садои ту садои меҳрубон буд.
Дилам дар лобалои нағмаҳоят,
Лаболаб пур зи ишқу ормон буд.

Ба ҷурми тирақлони замон лек,
Фурӯғи умри ту рӯзе шудӣ тор.
Набитвонам ман ин розам нуҳуфтан,
Дилам бо ёди ширини ту афгор.

Вале чун мекунам, ай булбули Шарқ,
Фалак лутфе надорад бар хунарманд.
Ту ки дунёи дилҳо шод кардӣ,
Кунад обод он даҳрат Худованд.

Каломи ҳақ ба лаб тифлона гирям,
Чи дилгирам, чи дилгирам аз ин фанд.
Мане, ки бастай фарёди ӯям,
Худоё, то абад монам бар он банд!