СУЛТОНИ ҚАЛБҲО

Ту дар ман зода гаштӣ ҳамчу пайгоми саодатҳо,
Чу марҳам бо сурудат дардҳоямро даво кардӣ.
Ту якто будӣ, аммо дар бузургӣ ончунон будӣ,
Ки нуқсамро расо кардӣ, сукутамро наво кардӣ!

Ало мурғи шабовези Ватан, Меҳан намемирад,
Сурудат дар вуҷудаш зиндагиро мекунад эҳё.
Ҳанӯз оҳанг хезад аз гулӯи хунчакони ту,
Ту дар ман ҳастӣ, то дунёст, то дунёст, то дунё!

ҲАМОҲАНГИ БОРОН

Панҷаҳои булӯрини борон
Дар тани шиша лағзише дорад.
Шояд ин лаҳза дар сари гӯре
Чашми гардун сиришк меборад?

Оғӯши сабзи хонаам ин дам
Пур бувад аз таронаи Зоҳир.
Оҳ! Борон! Зи савти ту шевост
Шевани ҷовидонаи Зоҳир.

Мо, ки парвардаи як оҳангем,
На хомӯшему не хурӯшоне.
Савти Зоҳир бибояд андар дил,
То дамад хуни гарму ҷӯшоне.