Таҳти унвони «Сермутолиатарин толибилм» ва доир сохтани ҷаласаи саволу ҷавоб перомуни ин ё он офаридаҳои бадеӣ судмандтар ва натиҷадеҳ хоҳад буд. Беҳтаринҳоро бо ифтихорномаҳову тӯҳфаҳои хотиравӣ қадр намудан аз ҷониби маъмурият бидуни тардид дар парвариши маърифатии шогирдон мадади кофӣ мерасонад.

Коҳишёбӣ ва паст рафтани сатҳи донишазхудкунии хонандагон имрӯз касро ба ҷиддӣтар андеша намудан водор менамояд. Сари ин масъалаи печида чорае наҷустан нишонаи бефарҳангист. Аз ин лиҳоз, омӯзгорро зарур аст, ки дар ифшо сохтани ноқисиву норасоиҳои ин раванд ба қадри имкон кӯшиш ба харҷ диҳад. Ба роҳ андохтани чандин омил метавонад, ки дар ин замина шароити мусоид фароҳам орад. Нахуст бояд, ки муҳаббати шогирдонро ба омӯзиши ин ё он фан бедор кунад ва ӯро дар ҷустуҷӯву ковишҳои дунёи илм роҳнамо бошад. Дуввум, бо ҳар як донишҷӯ суҳбатҳои инфиродӣ баргузор созад, хусусиятҳои ақлониву рӯҳонии ӯро бо тамоми ҷузъиёташ омӯзад. Пасон ҳунару истеъдоди касбии хешро дар омӯхтану омӯзонидани фанни таълимӣ ба шогирдон бо шевотарин суханон эҳдо намояд.

Аз пайғамбари гиромии ислом ҳазрати Муҳаммад (дуруд ба ӯ ва аҳли байташ) ҳадисе ба ёдгор омада, ки фармудааст: «Муаллим ва омӯзгор бошед ва дарси шумо замзамаи муҳаббат бошад, дар таълими хеш душвор ва сахтгир набошед ва масъалаи таълимро бар мардум ноҳамвор насозед, зеро муаллими ва омӯзгоре, ки ба андозаи муҳаббат таълим медиҳад, аз инсони душвор ва сахтгир баарзиштар аст». Бошад ки ҳар як устоди масъулиятшинос аз ин ҳадиси пурҳикмат сабақи рӯзгор бардошта ва онро дар фаъолияти ҳаррӯзаи омӯзгорияш ба мисоли сармашқ корбаст намояд.

Боиси афзудан аст, ки ояндаи соҳаи мактабу маориф дурахшон аст. Рисолати омӯзгор дар рушду нумӯи таҳсилоти мукаммали насли башар содиқона пайкор намудан ва дар рӯҳияи худогоҳиву худшиносӣ тарбият кардани аҳли ҷомеа низ аз қарзи виҷдонии ӯст. Дар зимн вазифаи устод ҳаст, ки аз раҳнамудҳои бузургони дирӯзу имрӯз ва дастовардҳои