Андешаи ифтихори миллӣ ва гиромидошти Ватан пас аз пошхӯрии ҷамоҳири шӯравӣ ва ба истиқлолияти комил муваффақ гардидани кишварамон боз ҳам пурҷилотар ва пурсадотар дар зеҳну тафаккури мо мақоми босозо пайдо намуд. Омилҳои ин зуҳуроти пазируфтаӣ аз маҷмӯи падидаҳое қувват ва вусъат мегирад, ки ниёзу хостаҳои афроди ҷомеа беш аз пеш бар он эҳтиӯҷманд бошад. Воқеан ҳам зодгоҳро интихоб намекунанд, он ҳар лаҳза дар вуҷуди инсон ҷӯшу хурӯши фарахбахшро истиқбол намудан дорад.

Тоҷикистон чун ба истиқлолият мушарраф гашт, дар дуроҳаи будан ва набудан қарор дошт. Истиқлолият гӯё ба осонӣ ба даст омад, вале ғояти таассуф, ки ин ганҷи бодовард қариб аз байн биравад. Пеши аҳли назар чунин менамуд, ки аз азал Худованд ба сарнавишти халқи тоҷик ин ҷангу нобасомониҳоро рақам зада будааст. Ғояти фараҳмандии ҳар яке мост, ки бо кӯшишу пофишориҳои сарвари давлат ба таъбири устод Лоиқ «сулҳи деринтизори мо» дар хонадони тоҷику тоҷикистониён лона гузошт ва рӯзгори осоиштаву амн ҳамсафару ҳамнафаси мардумон шуд. Аз ин рӯ, месозад, ки ҳар як фарди тоҷикистонӣ ин ваҳдату ҳамбастагиро муаззаму муқаддам донанд.

Истиқлолият ба тоҷикон сарвари фозилу дурандеш - Эмомалӣ Раҳмонро ба майдон овард. Ростӣ ин неъмати пурбаҳо ба гунаи бозёфти таърихие аст, ки мардуми соҳибфарҳангу худогоҳи моро ҳамвора рӯҳу тавони тоза мебахшад. Ба бахти баланди миллати тоҷик ин сиёсатмадори сарсупори Ватан ҳамчун шахсияти маъруф ва нотакрор бо гомҳои устувор ба таърих ворид гардид. Ҷавҳари ҳар як каломи ӯро мояи ифтихори Ватану миллат зинат медиҳад ва паёмҳои шиорбораш ҳар як фарди соҳибватанро ба сӯи барозандагӣ ва камолоти маънавӣ раҳнамой мекунад.

Эҳсоси ватанпарастӣ ва ватанхоҳӣ дар замири ҳар кас аз замони кӯдакӣ пайдо мешавад. Маҳз дар ҳамин даврони дурахшони ҳаёт афкори ватанхоҳонаву фарҳангпарастонаи ҳар фард дар қалбаш маскан мегузинад ва бо саршортарин фикру зикри барозанда ин эҳсосоти нурбахшро арҷу гиромӣ