идома доданд. Онҳо дар сатҳи абрҳо баланд парвозкунон сӯйи ҷангалзори тираву тори беканоре, ки то соҳили баҳр доман мегустурд, равон шуданд.

Элизаи бечора дар кулбаи деҳқон бо барги сабзе бозӣ мекард, зеро дигар ягон хел бозича надошт. Ӯ баргро сӯрох карду аз он сӯрохӣ ба офтоб нигарист. Ногаҳ ба ӯ чунин намуд, ки чашмаш ба чашмҳои равшани бародарони худ бархӯрд. Вақте ки нурҳои гарми офтоб ба чеҳрааш лаҷжиданд, бӯсаҳои нарми бародаронашро ба ёд овард.

Рӯзҳо яке паси ҳам мегузаштанд. Ҳангоме ки шамол буттаҳои садбарги назди ҳавлиро алвонҷ медод, мепурсид: «Оё дар ҷаҳон аз шумо зеботар мавҷуде ҳаст?». Садбаргҳо сар ҷунбонда мегуфтанд: «Бале, зеботар аз мо Элиза аст». Садбаргҳо ҳақиқатро мегуфтанд.

Аммо синни Элиза аз понздаҳ гузашт ва Ӯро ба хонаашон, ба қаср бозгардонданд. Малика дид, ки Элиза чӣ қадар нозанин шудааст, аз ин ба хашм омад ва ҳисси бадбиниаш ҷӯш зад. Ӯ зиёд мехост, ки Элизаро ба қуи ваҳшӣ табдил диҳад, вале дар айни ҳол ин корро анҷом додан номумкин буд.
Зеро подшоҳ мехост духтарашро бинад.

ЯК субҳи барвақт малика ба шиногоҳи мармарӣ, ки саросари онро бо қолинҳои пурнақшу нигор ва болишҳои мулоим ороста буданд, ворид шуд. Се қурбоқаро рӯйи даст гирифта, ҳар якашонро бӯсид ва ба қурбоқаи якум гуфт: