Шукӯҳи ҷашн дар чашм омадаш саъб.
Чу лахте кард ҳар сӯе назорат,
Бидид охир рухи он моҳпора.
Чу рӯю орази Бектош дид ӯ,
Чу сарве дар қабо болош дид ӯ.
Ҷаҳоне ҳусн вақфи чеҳраи ӯ,
Ҳама хубӣ чу Юсуф баҳраи ӯ.
Ба соқӣ пеши шоҳ истода бар ҷой,
Сари зулфаш афканда дар пой.
Зи мастӣ рӯй чун гулнор карда,
Мижа дар чашми ошиқ хор карда.
Шакар аз чашмаи нӯшин фишонда,
Арақ аз мо бар Парвин фишонда.
Гаҳе сармаст дардодӣ шаробе,
Гаҳе бинвохти хуш-хуш рубобе.
Гаҳе бардоштӣ чун булбул овоз,
Гаҳе аз булбула мерехт ӯ боз.
Бад-он хубӣ чу духтар рӯйи ӯ дид,
Дили худ вақфи як-як мӯйи ӯ дид.
Дар омад оташе аз ишқ зудаш,
Ба ғорат бурд куллӣ, ҳар чӣ будаш.

Чунон он оташаш дар ҷон асар кард,
Ки он оташ танашро бехабар кард.

Дилаш ошиқ шуду ҷон муттаҳам гашт,
Зи сар то по вуҷуди ӯ адам гашт.

Зи ду наргис чу абре хунфишон кард,
Ба як соат басе тӯфон равон кард…

Чунон аз як назар дар доми ӯ шуд,
Ки шаб хобу ба рӯз ороми ӯ шуд.

Чунон бечора шуд он, чорасоз ӯ,
Ки менашнохт сар аз пой боз ӯ.

Ҳама шаб хунфишону навҳагар буд,
Чу шамъаш ҳар нафас сӯзи дигар буд.

Зи бас оташ, ки дар ҷони вай афтод,
Чу маст аз ҷоми май бехуд биафтод.

Алалҷумла зи дасти ранҷу тимор,
Чу моҳе ба соле гашт бемор.