Табиб овард Ҳорис, суд кай дошт,
Ки он бут дарди бедармон зи пай дошт.
Чунон дарде куҷо дармон пазирад,
Зи ҷон дармон ҳам аз ҷонон пазирад.
Даруни парда духтар дояе дошт,
Ки дар ҳиллатгарӣ сармояе дошт.
Ба сад ҳиллат аз он маҳрӯй дархост,
Ки эй духтар, чӣ афтодат, бигӯ рост!
Намеомад муқир, албатта, он маҳ,
Магар омад, забон бикшод ногаҳ.
Ки ман Бектошро дидам фалон рӯз,
Ба зулфу чеҳра ҷонсӯзу дилафрӯз.
Чу сармасте рубобе дошт дар бар,
Ман аз вай чун рубобе даст бар сар…
Чунон зулфаш парешон кард ҳолам,
Ки омад мулки ҷамъият заволам.
Чунонам ҳалқаи зулфаш камар баст,
Ки дил хун кард, то ҳамчун ҷигар баст.
Чунин бемору саргардон аз онам,
Ки медонам, ки қадраш менадонам…
Кунун, эй доя бархезу равон шав,
Миёни ин ду дилбар дар миён шавд.
Бирав, ин қисса бо ӯ дар миён неҳ,
Асоси ишқи ин ду меҳрубон неҳ.
Бигӯ ин розу гар ӯ хашм гирад,
Ба сад ҷонаш дилам др чашм гирад.
Кунун биншон ба ҳам мо ҳар ду танро,
К-аз он набвад хабар як марду занро.
Бигуфт ину накӯномӣ раҳо кард,
Ба хуни дил яке нома адо кард:
«Ало, эй ғоиби ҳозир куҷоӣ,
Зи чашми ман ҷудо охир чароӣ?!
Ду чашмам рӯшноӣ аз ту дорад,
Дилам низ ошноӣ аз ту дорад.
Биёву чашму дилро меҳмон кун,
Вагарна теғ гиру қасди ҷон кун!
Ба нақд аз неъмати мулки ҷаҳоне,
Даме бинам кунун ҷуз ним ҷоне.