Ё Иброҳим: Ту аввалин касе миёни одамон ҳастӣ, ки бо номи худат мавриди хитоби ман шудаӣ. Эй Иброҳим!..
– Ман ў нестам! – овозаш аз тарс меларзид ва ба мисли оҳани зангзада ва ё чуби қатшуда садо медод.
– Ман ў нестам… – Ин бор дар овозаш оҳанги тарсу ваҳм ҳис мешуд, гўё дар гулўяш ях баста буд, хеле пасту наҳифу хафӣ ва пураҷз садо медод, ҳатто худаш гумон мекард, ки ин чанд калима гулўяшро чун шашпаре медаронду ба зур берун меояд. – Ман ў нестам… – Ин бор гиря мекунад, зорӣ мекунад. Ин бор каломаш аз ханҷари хушку талхаш садо медиҳад.
Суханаш мазаи талх мекунад. – Дигар ғубори теғи Иброҳим намонда, ҳазоронҳазор сол аст Исмоил чун мурғи нимбисмил дар биёбонҳост… Ман ў нестам… Ман Ивон ҳастам, мефаҳмӣ, Ивон. Як марди роҳгумзадае, ки ба умқи ҷангалистонҳои анбўҳ тифлияшро меҷўяд, ў ҳамон марди саргардон аст, ки иттифоқан ба диёри бобоияш омадаасту Ивон шудааст. Мефаҳмӣ, Ивон! Иброҳимро дар ин ҷо касе намешиносад. Ман ў нестам, бирав… Ин осӣ ҳам Исмоил нест. Ў тўи биёбонҳо чун мурғи нимбисмил саргардон аст…
– Ё Иброҳим!.. Замони имтиҳони садоқати туст…
Ва Ивон бо як даст дошта теғ ва бо дасти дигар гирифта дасти писараш даруни зулмати ҷангалистони анбўҳ гум мешавад. Дилаш торик асту андешааш пурбим. Ва Исмоил ин ягона писараш ҳам мутеъкорона, бо эҳтироз лаб фурў баста аз чуну чаро, аз паси падараш меравад. Онҳо дар умқи ҷангалистони анбўҳ роҳ гум кардаанд, намедонанд, ки ба куҷо мераванд. Чаро мераванд. Мераванду мераванд ва дар анҷом мерасанд ба хонаи падараш, ки чун нахли азиме сабзида ва Ивон даруни он кўдакияшро чун булури сармо яхбаста дида буд.