вазнин, зеризаминӣ ва шароити меҳнаташон зарарнок истифода намудани меҳнати ноболигонро манъ намудааст (қисми 4 моддаи 35). Қонунгузории меҳнат синну соли ҳадди ниҳоиро барои муносибатҳои меҳнатӣ муқаррар намекунад.

Дар баробари синну сол, ҳуқуқи субъективии меҳнатӣ бо шарти иродаи хос тавсиф мешавад, ки ба қобилияти воқеии инсон ба меҳнат вобаста аст. Он ҳамчун қобилияти ҷисмонӣ ва ақлонии шахс ба меҳнат баррасӣ мешавад, ки дар навбати худ наметавонад баробарии ҳамаро ба меҳнат, маҳдуд намояд. Ин маънои онро дорад, ки шаҳрвандон ҳуқуқҳои худро озодона истифода мебаранд ва фарқиятҳои табиии байни онҳо, ба монанди ҷинс, синну сол, миллат ё моликият, вазъи иҷтимоӣ, вазъи оилавӣ ва дигар ҳолатҳо набояд дар соҳаи меҳнат хусусияти табъиз дошта бошанд.

Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон табъизро дар меҳнат манъ мекунад (моддаи 35). Ҳамчунин тибқи моддаи 7 КМ ҶТ ҳамаи шаҳрвандон ба меҳнат ҳуқуқи баробар доранд, табъиз дар муносибатҳои меҳнатӣ манъ аст. Ҳама гуна фарқиятгузорӣ, роҳ надодан, афзалият гузоштан ё рад кардан аз қабул ба кор қатъи назар аз миллат, нажод, ҷинс, забон, эътиқоди динӣ, мавқеи сиёсӣ, вазъи иҷтимоӣ, таҳсил ва молу мулк, ки баробарии имкониятро дар меҳнат халалдор мекунад, манъ аст.

Фарқият дар меҳнат вобаста ба талаботи махсуси намуди муайяни кор ва ё вобаста ба ғамхории махсуси давлат нисбат ба шахсоне, ки муҳтоҷи ҳимояи махсуси иҷтимоӣ мебошанд (аз рӯи ҷинс, синну сол, норасоиҳои