муносибатҳои бевосита ба онҳо алоқаманд, дар КМ ҶТ муайян шудаанд.

Дигар муносибатҳои ҳуқуқии вобаста ба меҳнат ба рушду таҳкими муносибатҳои меҳнатӣ мусоидат мекунанд. Ғайр аз он, дар баъзе ҳолатҳо, мавҷудияти муносибатҳои меҳнатӣ бидуни "шарикони" ҷудонашавандаи онҳо ғайриимкон аст, масалан муносибатҳои ҳуқуқии ташкил ва идоракунии меҳнат ё муносибатҳои ҳуқуқӣ оид ба назорати риояи қонунҳои меҳнат ва ғайра.

Аммо, пайдоиши муносибатҳои ҳуқуқии вобаста ба меҳнат на ҳамеша ҳатмӣ мебошад. Мисол, ҳатман ба вуҷуд омадани баҳсҳои меҳнатии коллективӣ, корпартой ва баҳсҳои меҳнатии инфиродӣ ҷой надорад. Аз ин рӯ, муносибатҳои ҳуқуқӣ вобаста ба баррасии баҳсҳои меҳнатӣ, инчунин муносибатҳои ҳуқуқии марбут ба мусоидат ба шуғл одатан хусусияти ихтиёриро доранд.

Дигар муносибатҳои ҳуқуқии мустақиме, ки ба меҳнат алоқаманданд, метавонанд ба замони пайдоиш, тағйирёбӣ ва қатъ шуданашон асос ёбанд. Дар ин ҳолат, онҳо ба се гурӯҳ тақсим мешаванд: қаблӣ, ҳамҷоя ва баъдӣ.

Ҳангоми муайянсозии нақши муносибатҳои ҳуқуқии меҳнатӣ, ҳамаи муносибатҳои ҳуқуқӣ ҳамчун унсурҳои низоми ягона бо аломатҳои умумии қаблан баррасишаванда тавсиф мешаванд. Ҳамзамон, онҳо бояд фарқ карда шаванд, зеро онҳо дорои субъектҳои мухталиф ва асосҳои гуногуни пайдоиш (тағйир ва қатъ)