МОВУ ТУ
Ба дӯстам Салими Хатлонӣ

Мову ту ҳамнафаси дунёем,
Мавҷи пуршӯри ҳамин дарёем.

Мову ту соҳили сабзем ҳанӯз,
Нахли худрӯяки побарҷоем.

Мову ту чашмаи шеърему суруд,
Раҳнамои хушии дилҳоем.

Мову ту ошиқи эъҷози сухан,
Дили гармему пур аз савдоем.

Мову ту шохаки аз нахли умед,
Роздори нафаси танҳоем.

Мову ту ошиқи ишқему ҳавас,
Ҷилвапардози дили шайдоем.

Эй хуш ин сӯзи вафо дар дили мо,
Мову ту чашми нами ғамҳоем.

Мову ту зеби ҳамин дунёем,
Ифтихору самари фардоем.
МУҲАББАТ

Бе муҳаббат зиндагонӣ ҷӯр нест,
Токи хушке хӯшаи ангур нест.

Бе муҳаббат нест умри ҷовидон,
Дӯзах аст он, як нишон аз ҳур нест.

Умри барбод асту ҳам гирдоби ғам,
Дар ҷабини бемуҳаббат нур нест.

Ишқ доруи муҳаббат ҳасту бас,
Ишқ бошад, тори дил ноҷӯр нест.

Ҳар кӣ бошад мубталои ишқи пок,
Бахтро дарёфтан пурзӯр нест.

Соҳиби дунёи дил бошӣ агар,
Ҳарфи ширин дар даҳон пуршӯр нест.

Ҳеҷ гаҳ ширин нагуфтам талхро,
Чашм агар андак бубинад, кӯр нест.