ГАНҶИНА

Ганҷи ту дар орази рахшони туст,
Ганҷи ту дар чеҳраи шодони туст.

Ганҷи ту сар то ба нохуни ту аст,
Ганҷи ширин зираи дандони туст.

Ҳар касе бинад туро, ошиқ шавад,
Сирри он дар хандаи чун ҷони туст.

Ганҷи ту лаъли Бадахшонро гузашт,
Ганҷи олам як гули райҳони туст.

Ҳар нигоҳат лаълу ёқуту зар аст,
Шоире овораю сарсони туст.

Ҳар нигоҳат дилкаш асту дилфиреб,
Қалби шоир волаву ҳайрони туст.
МЕҲР

Ҳамчу шеъри дилпазире ёд меорам туро,
Ҳамчу ҳарфи ишқи ширин дӯст медорам туро.

Ончунон дар қалби ман ҷо кардаӣ, яктои ман,
Бо ҳама ғамҳои дил, эй моҳи ман, ёрам туро.

Ғояти Фарҳод дорад ҳиммати мардонаам,
Лаҳни Ширин дода аз меҳри шакарворам туро.

Хона холӣ кардаам дар дил, ки бозат бингарам,
Моҳи ман, шоҳи азизи қалби афгорам туро.

Нест дигар эътиборе бе ту дар бунёди ман,
Умрҳо хоҳам бубинам, эй дилозорам, туро.

Ман Зиёи офтоби нурбори ҳикматам,
Додаам дил дар баҳои ҳарфи ашъорам туро.