Раймалӣ-ого пиёда шуду аспашро ба тавила баст, то муддате хунук шавад. Ба хаймааш надаромаду дар берун дар назди оташдоне бинишаст. Касе ба надамаш омад. Писари ҳамсоя будааст.
— Раймалӣ-ого, шуморо ба хайма фарёд мекунанд.
— Кӣ фарёд мекунад?
— Ҳама аз они худи, баракбоихӯ.
Раймалӣ-ого аз остона гузашту чашмаш ба куҳансолони қавм афтод, ки гирди ҳам нимдоира менишастанд ва дар паҳлуи онон додараш Абдулхон низ буд. Андоми додараш пурандӯҳ буд, чашм боло намекард, дар нигоҳаш чизе ниҳон буд.
— Ассалом! — табрик намуд Раймалӣ-ого ҳамкавмонашро. — Чаро ғамгинед? Чӣ шуд?
— Туро нигарон будем, — ҷавоб дод калонтарини куҳансолон.
— Ин тавр бошад, ана ман, омадам, — гуфт Раймалӣ-ого, — ва ҳозир аз давра ҷой мегирам.
— Не, сабр кун! Дар ҳамон ҷо бош ва ба зону бинишин, — амре шунида шуд.
— Ин чӣ маъно дорад? Охир ман соҳиби ин хайма ҳастам!
— Не, ту соҳиб не. Пири аз ақл бегона ҳақ надорад соҳиби чизе бошад.
— Шумо чиҳо мегӯед?
— Мо мегӯем, ки ту бояд савганд ёд кунӣ, дигар ҳеҷ гоҳ, дар ҳеҷ ҷой суруд намехонӣ, дар тӯю базмҳо дар ба дар намегардӣ ва он духтарро, ки имрӯз риши сафедатро, ору номуси худат ва моро фаромӯш карда, ҳамроҳаш ашӯлаҳои нангин хондӣ, тамоман аз ёд мебарорӣ. Ку, савганд ёд кун! Дигар ба чашми вай як лаҳза намоён намешавӣ!
— Беҳуда сухан мегӯед! Пасфардо ҳамроҳи вай дар бозорҷо назди халоиқ суруд хоҳам хонд.
Шӯре буд, ки барпо шуд:
— Э вай ҳамаи моро шармсор мекунад!
— Ҳанӯз дер нашуда, тавба кун!
— Вай ҷинӣ шудааст!
— Рост, девонаи тап-тайёр!
— Хой ором шавед! Хомӯш! — ҳамаро ба тартиб даъват намуд ҳаками калонӣ. — Хӯш, Раймалӣ, ҳамаи гапат ҳамин аст?
— Ҳамин!