Аммо соли онро аз танааш тахмин мекунанд. Бист-сӣ кас даст ба даст дорад, гирди онро мегирад. Як тарафаш дарона кушода ва мағзаш хона.
Лек дар замини он чаноракҳо рӯйида, ки дар ҷойи дигар мислаш нест. Гирди чашмаву мазорро девор гирифтаанд. Ҳавзи бетонӣ ҳам сохтаанд; аз ҳавз то манзилҳойи дур қубур кашида об бурдаанд; беруни он обхӯрайи чорво сохтаанд. Лек мазор ба номи касе нест. «Мазори Ҷаландар» мегӯянд ба номи диёр. Ободие надошт ин ҷо; оби шорон, лойқайи равон ва макони ҳайвон буд. Молу пода об мехӯрду дар соя ҷой мешуд ва харҳойи ҳайдав пашша мезаданд дар соя. Мурғони роҳгузар лона мегузоштанду тирамоҳон ошён тарк мекарданд ва мемонд чанори бараҳна, лонаҳо андар шохсор. Обро ифлос мекарданд. Мардум аввал ҳавз сохта торашро соябон карданд. Гирди онро девор гирифтанд. Ва Мазор шуд. Дар паҳлӯ мусофирхонае сохтанд ва масҷид гуфтанд.
Рӯзе аз рӯзҳо мусофирони зиёд омаданд. Ҳама мусаллаҳ буданд ва бангӣ. Ҷой дар масҷид гирифтанд. Ҳарчӣ мехостанд, он мекарданд: майхӯрӣ, нашъамандӣ, духтарбозӣ; беҳуда тирандозӣ ҳам. Мурғакони аз ноогоҳӣ бар шохи чанор омадаро тир мезаданд, мехӯсониданд. Чунон шуд, ки роҳравон роҳашонро дигар карданд. Гарчӣ омадаҳоро огоҳонида буданд аз мазор будани чашмаву чанор, ба инобат нагирифтанд. Касе писанд набуд эшонро. «Сарам задагӣ!»
мегуфтанд. Молу мурғ аз мардуми деҳот меситониданд ё бепурсиш мегирифтанд. Ҳар шаб нафареро дами дарвоза посбон мегузоштанд. Шириққӣ шавад, дарвозаро кушода нигоҳ мекард камонсаридаст.
Шабе се тан омаданд аз сӯи боло ва паҳлӯйи чанор қарор истоданд. Посбон бохабар шуд ва дар ширмоҳтоб аз роғи дарвоза нигариста се сафедҷомаро дид, ки дасторҳойи монанд ба саллакаду доштанд бузургу сафед.
«Шуморо огоҳонида буданд, ки бетамизӣ накунед!»
Посбон камон рост кард ва тираш оташ нагирифт. Тарсид.
Дасту пояш ларзид. Тохт сӯйи масҷид. Гуфта натавонист.
Ишора карду афтид...
Сарбозҳо автоматро ҷӯр карда баромаданд. Касе набуд.